وقتی به وسط زمین می رفت تا توپ رابه جریان بیندازد چهره اش مثل همان فرماندهان شکست خورده رومی دوران جنگ های باستانی شده بود هیچ کس حالش را نمی فهمید حتی دانیله اما با این حال طرفداران می دانستند که فرانچسکواز اینکه می داندنمی تواند کاری برای تیم انجام بدهد چقدر گرفته است .حقیقت اش این است که آخرین بازمانده از معجزه ایتالیایی(نسل پیشین تیم ملی)برای چندمین بار سرش را پایین انداخت اما تیفوسی های رم و اولتراهای جایگاه 43 این رفتار را تحمل نمی کنند آنهائ که وقتی7 گل هم می خورند می ایستند وسربازان رودی گارسیا راتشویق می کنند اما طاقت اندوه کاپیتان را ندارند و سرود معروف رم همیشه پیروز است را سر می دهند آنها می دانند که ال کاپیتانو در آستانه39 سالگی چقدر خسته است آنها طاقت یک خداحافظی دردناک را از توتو ندارند همان فرانچسکوی که یک تنه جلوی یووه و لاتزیو می ایستد وحتی از آرمان های مکتب بانوی پیر انتقاد می کند مردمی که پشت توتی ایستاده اند می دانند رد کردن پیشنهاد رئال مادرید یعنی چه وهمینطور می فهمند معنای کلمه وفا دار را.حتی اگر رم 7 گل هم بخورد هنوز کودکانی هستند که با شنیدن نام رم مردی با چشمان رنگی و پیراهن تکراری سرخ را به خاطر بیاورندوهمین فرهنگ رم را نشان می دهد. در ورزشگاه المپیکو وقتی برای هفتمین بار دروازه را بازشده دید درگوش خود صدای ناله های کریستین وشنل را می شنید وخشم خود را پنهان می کرد درباره فرانچسکو نمی توان چیز زیادی نوشت اماتنها چیزی که می توان گفت این است که او همیشه یک فرمانده می ماند او کشیش نیست اما وفادار چرا!
