فرانسوی در گذشته زبان منطقه ایل دو فرانس و پاریس بود و مناطق گوناگون فرانسه به زبان های بومی خود صحبت می کردند که از مهمترین آنها می توان به زبان های برتون، اکسیتان، آلزاسی، فلامان و باسکی اشاره کرد. تخمین زده می شود که در زمان انقلاب فرانسه در سال 1789، تنها نیمی از جمعیت فرانسه می توانستند به زبان فرانسوی صحبت کنند که فقط 12 تا 13 درصد آنها کاملا به زبان فرانسوی مسلط بودند و تا اواخر سال 1871، تنها یک چهارم از مردم فرانسه به زبان مادری خود صحبت می کردند.
در دهه 1880، جمهوری سوم به دنبال مدرنیزه کردن فرانسه افزایش سواد و دانش عمومی به ویژه در جمعیت روستایی بود و آموزش ابتدایی را برای کودکان اجباری و رایگان کرد. تنها زبان مجاز در مدرسه ابتدایی فرانسوی بود. همه زبانهای دیگر، حتی در حیاط مدرسه، ممنوع بودند و متخلفین به شدت مجازات میشدند. در سال 1925، آناتول دومونزی، وزیر آموزش عمومی، اظهار داشت که "برای وحدت زبانی فرانسه، زبان برتون باید ناپدید شود." در نتیجه، سخنرانان زبان های اقلیت کم کم از زبان خود دست کشیدند و به مرور زمان، بسیاری از خانواده ها آموزش زبان بومی را به فرزندان خود متوقف کردند و سعی کردند با آنها فقط فرانسوی صحبت کنند. در کشور همسایه بلژیک، سیاستی موازی برای گسترش استفاده از زبان فرانسوی استاندارد صورت گرفت.
دهه 1950 همچنین اولین باری بود که دولت فرانسه حق وجود زبان های منطقه ای را به رسمیت شناخت. اجازه تدریس زبان های منطقه ای در مدارس متوسطه صادر شد و سیاست سرکوب در مدارس ابتدایی پایان یافت.