در ابتدا ازتون خواهش میکنم اول متن رو بخونید و بعد نظر بدید.در درجه دوم هم ازتون خواهش میکنم با دلیل نظر بدید و صرفا ننویسید مخالفم.
تعداد زیادی از عشق های امروزی در سنین پایین اتفاق میوفته که با قاطعیت خدمتتون عرض میکنم عشق تو سن زیر ۲۰ سال یا خصوصیت های سن بلوغ و هورمون هاست یا عشق بر اساس نیاز جنسی هست.کوچک تر ها خیلی چیز ها رو نمیفهمند این حرف رو نمیپذیری تا وقتی بزرگ شی (حامد احمدی)اما چرا این اتفاق میوفته؟۲ دلیل عمده داره.
۱-تلقین.از اول زندگیمون تا حالا تو هر سریالی که دیدیم ۲ نفرشون عاشق هم شدن تو هر فیلمی که دیدیم ۲ نفر عاشق هم شدن این جور مسائل باعث میشه که نوجوون جوگیر بشه و اولین دختری رو ک میبینه فکر کنه عاشقش شده.
۲-جدا کردن دختر و پسر از هم.وقتی از اول زندگیش هیچ دختری رو ندیده و مدام بهش تلقین شده که چیزی به نام عشق در نگاه اول وجود داره چیزی به نام دختر آرزو ها وجود داره چیزی به نام عشق وجود داره معلومه اولین دختری رو که تو دانشگاه میبینه عاشقش میشه.
دسته دوم عشق ها بر میگرده به عشق در نگاه اول.سوالی که ما باید از خودمون بپرسیم در اینجور مواقع این هستش که ما در نگاه اول عاشق چیه طرف مقابل میشیم؟عاشق چهره؟عاشق اندام؟این شد عشق؟
و اما بحث اصلی که مهم ترین بحث این پست هست این سواله.عشق منجر به زندگی مشترک میشه یا زندگی مشترک منجر به عشق؟زندگی مشترک مقوله بسیار پیچیده ای هست.هزاران فاکتور داره.یکی از اون فاکتور ها علاقه طرفین به هم هست.برای همین هست که ۹۰ درصد عشق های امروزی منجر به زندگی مشترک بلند مدت نمیشه.به این دلیل که تنها و تنها به دو سه فاکتور یعنی اندام و چهره و علاقه طرفین توجه شده.پس اگر کمی منطقی فکر کنیم ابتدا یه انتخاب معقول و زندگی مشترک مبتنی بر فاکتور های اون سپس عاشق شدن درسته.