زمانی که به ترک The Kill گوش فرا می دهیم ... انگار قرار است اتفاقی برایمان بیوفتد ...اینکه شما وارد امتحانی خودساخته می شوید ... آنقدر غریب و در عین حال ملموس است که متوجه نمیشوید دقیقا اینکه رو به روی شما ایستاده آینه است یا خودتان ...
زمانی که A Beautiful Lie را توسط پخش کننده موسیقی پلی می کنید ... از همان ابتدا آنقدر کریه و سرد است که شما موجب میشوید بهتر است قبل از پایان یافتن همه زیباهای دنیا ترک بعدی را پخش کنید ...
نمی دانم قدرت کافی را برای From Yesterday و Up In The Air دارید یا خیر؟! به هر حال بیرون جستن از ورطه سهمگین این ترک موسیقی ها کار هر کسی نیست ... البته باید آنقدر شناگر خوبی باشید که غرقتان کند ...
به نظر میرسد اینجا قضیه زمانی پیچیده می شود که Hurricane با آن فضای مهیب و ترساگینش وارد ماجرا می شود ... شروعی به مانند هارمونی های ورکمایستر دارد و پایانی به شکل فرانماهای هالیوودی ... دنیا بازمی گردد و در ابتدا به انتهای خویش می رسد ...
این تنها یک گروه نیست ... این یک سفر سی ثانیه ای به طولای هزاران قرن است که آدمی را اسیر می کند ... همچون نگاه مرموزانه جرد از پشت شیشه های تیره عینک آفتابی خویش ... به همان اندازه عمیق و ژرف
