یک فدراسیون دیگر هم به فدراسیونهای بدون رئیس اضافه شده است.
به گزارش طرفداری؛ روز گذشته طی خبری که در رسانهها انتشار یافت، سرپرستهای ۳ فدراسیون آمادگی جسمانی، ورزشهای همگانی و ورزش روستایی و بازیهای بومی محلی با نظر وزیر ورزش و جوانان تعیین شدند اما این انتصابها پایانی بر قائلههای فدراسیونهای بلاتکلیف نیست.
نظر به این که هاشم اسکندری، رئیس فعلی فدراسیون بولینگ و بیلیارد در تاریخ ۳۰ مهر ۱۳۹۷ توسط اعضای مجمع به این سمت انتخاب شده، اکنون دوره ۴ ساله او هم به اتمام رسیده و وزارت ورزش و جوانان باید برای سیزدهمین فدراسیون زیرمجموعه خود هم تصمیمی موقت بگیرد.
اگر چه دوره ریاست اسکندری بر این فدراسیون با حاشیههایی نظیر چند مدت انفصال از خدمت و دوری از فدراسیون هم همراه بوده، اما طبق اساسنامه و آئیننامههای داخلی دوران صدارت وی بر بولینگ و بیلیارد ایران یک هفتهای میشود که به پایان رسیده است.
تعیین تکلیف هر چه سریعتر این فدراسیون به طور حتم خواسته جامعه بولینگ و بیلیارد از وزیر و معاون توسعه ورزش قهرمانی و حرفهای است؛ چرا که این فدراسیون از شانس بسیار بالایی برای کسب مدال و ارتقای جایگاه کاروان ورزش ایران در بازیهای آسیایی ۲۰۲۲ برخوردار است.
در این شرایط که قاعدتاً میبایست تمام فکر و ذکر وزارت ورزش و جوانان بر تعیین تکلیف فدراسیونهای قهرمانی و رتق و فتق امور آنها برای درخشش هر چه بیشتر در بازیهای آسیایی باشد، مشخص نیست که علت این حجم توجه و تغییرات در فدراسیونهای همگانی چیست.
پس از تعیین سرپرست برای فدراسیون آمادگی جسمانی و نابهسامان شدن وضعیت فدراسیون ورزشهای همگانی، حالا اولین سرپرست فدراسیون آمادگی جسمانی راهی فدراسیون ورزشهای همگانی شده و یک نفر دیگر به اتاق ریاست فدراسیون جدیدالتأسیس راه یافته است.
به طور حتم کمتوجهی به فدراسیونهای قهرمانی و توجه بدون توجیه به فدراسیونهایی که نقشی در مدالآوری برای ورزش ایران آن هم در بازه کوتاهمدت فعلی ندارند، تبعاتی جبرانناپذیر را برای کاروان اعزامی ایران به هانگژو خواهد داشت.
فدراسیونهای وزنهبرداری، گلف، اسکواش، بدمینتون، دوچرخهسواری، ژیمناستیک، شمشیربازی، سوارکاری، آمادگی جسمانی، ورزشهای همگانی و ورزش روستایی و بازیهای بومی محلی به همراه فدراسیون بولینگ و بیلیارد، ۱۲ فدراسیونی هستند که اکنون رئیس قانونی ندارند و یا با سرپرست اداره میشوند، یا بلاتکلیف باقی ماندهاند.
با این آمار معنادار و شوکهکننده، در واقع نزدیک به ۲۵ درصد فدراسیونهای کشور یعنی یکچهارم از مجموعه ۵۲ فدراسیون، اکنون در شرایط بلاتکلیف و نامشخص بهسر میبرند که تنها با وعده و وعید برای برگزاری انتخابات مواجه هستند، نه چیزی به اسم مجمع انتخاباتی!