روکو فرانسیس مارچگیانو (به انگلیسی: Rocco Francis Marchegiano) (زادهٔ ۱ سپتامبر ۱۹۲۳ – درگذشتهٔ ۳۱ اوت ۱۹۶۹) که بیشتر با نام روکی مارجیانو (به انگلیسی: Rocky Marciano) شناختهشد، بوکسور حرفهای آمریکایی بود که بین سالهای ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ به رقابت میپرداخت. او قهرمان سنگینوزن بوکس جهان بود و شش بار متوالی در طول چهار سال از عنوان قهرمانی خود در مقابل بوکسورهایی از جمله جرسی جو والکات، رولاند لا استارزا، آزارد چارلز و آرچی مور دفاع کرد. مارسیانو به عنوان تنها بوکسور سنگینوزن شکستناپذیر در رقابتهای حرفهای بوکس از دنیای قهرمانی کنارهگیری کرد.
او به سبک مبارزات بیامان، قدرت بسیار مشتهایش، استقامت و فک قوی مشهور بود، مارچیانو توسط مورخان بعنوان بزرگترین بوکسورهای همه دوران برگزیده شدهاست و در حال حاضر توسط BoxRec به عنوان پنجمین بوکسور بزرگ سنگینوزن تاریخ درج شدهاست. درصد ناک اوت به برد او ۸۷٫۷۶٪ یکی از بالاترین ضرایب در تاریخ بوکس سنگینوزن است.
به اعتقاد کارشناسان بوکس، مسابقهٔ «جرسی جو والکات» در برابر راکی مارسیانو بزرگترین مسابقه قهرمانی سنگینوزن بوکس حرفهای تاکنون بودهاست. راکی در آن مسابقه تا راند سیزدهم از نظر امتیازی بسیار عقب بود، اما در راند سیزده با ضربه دست راست که گفته میشد این ضربه هر کسی را نقش بر زمین میکرد؛ والکات را ناک اوت کرد و قهرمان جهان شد.[۱]فیلم بیوگرافی در مورد راکی گرانزیانو در سال ۱۹۵۶ توسط کارگردان رابرت وایز با بازی پل نیومن در نقش راکی با عنوان یکی آن بالا مرا دوست دارد ( somebody up there likes me) ساخته شده است.
راکی مارسیانو بوکسور حرفهای آمریکایی بود که بین سالهای ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ به رقابت میپرداخت. او قهرمان سنگینوزن بوکس جهان بود و شش بار متوالی در طول چهار سال از عنوان قهرمانی خود در مقابل بوکسورهایی از جمله جرسی جو والکات، رولاند لا استارزا، آزارد چارلز و آرچی مور دفاع کرد. مارسیانو به عنوان تنها بوکسور سنگینوزن شکستناپذیر در رقابتهای حرفهای بوکس از دنیای قهرمانی کنارهگیری کرد