??- برداشتی کوتاه از مصاحبه ی رونالدو با پیرس مورگان

1- سالهاست یونایتدیها از امثال فردیناند و نویل و اسکولز و کین و ... که تریبون دائم و روزانه دارند میخواند که برای باشگاه سابقشون کاری کنند و فریادشون بر علیه گلیزرها و سالها " هیچی " نشدن و عقب ماندن شدید از نظر امکانات و زیرساختها حتی در مقابل امثال لستر و استون ویلا چیزی بگند ، اما اکثر این افراد حفظ سلام و علیک و جایگاهشون در اولدترافورد رو ترجیح میدند به مصاحبه بر علیه مالکان. حالا که یکی از پیشکسوتان خوشنام باشگاه  ، که هنوز هم در این باشگاه هست ، یعنی رونالدو، چیزی گفته،  ملت ناراحت شدند.  2- دقت کنید که این جنگ رونالدو بر علیه یونایتد نیست. این رونالدو هست بر علیه گلیزرها و افرادی که خون باشگاه رو مکیدند و چیزی بهش اضافه نکردند 3- عده ای میگویند " احترام تن هاگ حفظ نشد " ، دقت کنید که احترام یه اتوبان و راه دو طرفه هست و رابطه ای متقابل. اگر رونالدو با این جایگاه و شان در جهان فوتبال معتقد هست که در باشگاه اوضاع جالب نیست و در عوض شما میبینید انگل ها و بنجل ها و زالوها و مفت خورها خیلی هم خوشحال هستند از اوضاع و راضی از همه چیز ، خب باید دو دو تا چهارتا کنید و ببینید این معنیش چی هست؟ چرا بازیکن پرتلاشی که افتخار و جام میخواد ناراضی هست ولی فیل جونز ها و برندن ویلیامزها خوشحال؟  4- این مصاحبه و امثال این حرفها، دقیقا بحث  " حقایق تلخ در مقابل دروغهای دلپذیر" هست. تصور کنید پسری رو که به دام اعتیاد افتاده، اضافه وزن آورده و شغلی هم نداره و مادر دلسوزش که با گریه بهش میگه : این وضع خوب نیس ، و بعد پسرش که عصبانی میشه و حتی دست بلند میکنه روی مادر. خب پسر قطعا توقع داشت و دوست داشت که مورد محبت واقع میشد و مادرش بهش میگفت : به به ، عجب وضع خوبی داری تو . در حالی که چنین چیزی مشخصاً دروغ بزرگی میبود. کجای وضع یونایتد الان جالب هست و چرا مثلاً تن هاگ باید مقدس و محبوب تر از رونالدو باشد برای ما؟