چند دقیقه ای از تساوی هلند و اکوادور میگذره و انتقاد های زیادی از جانب طرفدار ها به تیم وارد میشه که البته کاملا به جا هستند و به این موضوع اشاره دارن که این تیم فن خال مثل تیم های هلند نیست و سبکی که باید اجرا نمیشه اما باید به چند نکته ای دقت بشه:
۱) پر ستاره ترین منطقه ترکیب هلند ۱/۳ دفاعی تیمه! حضور فن دایک، آکه رو فرم و دلیخت باعث نیمکت نشینی پدیده ای مثل تیمبر و البته با تجربه ای مثل دیفرای شده... کما اینکه یکی از بهترین های لیگ برتر انگلیس یعنی بوتمان هم کنار گذاشته در نتیجه زمانی که برخلاف همیشه لاله ها مهاجم های بی نظیر و یا هافبک های خلاق پر تعدادی ندارن و منطقیه که فن خال روی داشته تیمش تمرکز کنه
۲) ترکیب هلند عمق استاندارد برای ارائه بازی های پرفشار رو نداره و تیم عملا تیمی ۱۵-۱۶ بازیکنس... ارائه بازی هایی با ضرب آهنگ بالا و همیشه رو به جلو و مبتنی بر پرس در صورتی میتونه برای موفقیت آمیز باشه که تعویض های در جریان بازی و یا تعویض مهره ها در دو بازی مختلف از کیفیت فردی تیم کم نکنه
۳) «ممکنه حمله قدرتمند تیم تو رو به چند پیروزی برسونه اما چیزی که تو قهرمان میکنه دفاع تیمته» این صحبت از فرگوسنه و چه زمانی خیلی بیشتر مشهوده؟ زمانی که تیم مذکور در رقابت های تک حذفیه. به جام جهانی نگاه کنیم... ۲۰۱۰ خط دفاعی فوق العاده اسپانیا و یک کاسیاس آماده که در فینال بسیار درخشید سهم فراوانی در قهرمانی اسپانیا داشت. ۲۰۱۴ آلمان ها و مانوئل نویر که به نظرم نیازی به توضیح بیشتری نداره! و البته ۲۰۱۸ که فرانسه علارغم اینکه مهاجم های درجه یکی داشت به بازی دفاع ضد حمله روی آورد و در بازی ها اولویتش رو روی گل نخوردن گذاشت...
اینکه آیا هلند دفاعی به درخشانی تیم های ذکر شده داره یا نه موردی قابل بحثه اما در حال حاضر شرایط تیم و داشته های تیم سرمربی و کادرش رو موجب به اینطور بازی کردن میکنه و ما باید این موضوع رو قبول کنیم!