|
ویلز انگلستان، 1984... خانههای کوچک، زمینهای گلآلود و کافههای شلوغ و پر سر و صدای مانموث تاون برای یک لحظه غرق در سکوت و بهت میشود. شوت روزبه چشمی و ضربهی چیپ رامین رضاییان، تنها یک معنی برای مردم حوالی رودخانهی مینوی و هر ولزی دیگری دارد... باید پس از 38 سال بار دیگر برابر رقیب بزرگ پیروز شوند. برابر انگلیسیها... |
استیو دیویس، مدیر باشگاه کوچک مانموت تاون، مردی 50 ساله و دنیا دیده است. دیویس پس از مساوی ویلز با آمریکا و باخت برابر ایران اعتقاد دارد که جامعه و خانواده در دل سختیها رشد یافته و بالنده خواهد شد درست مثل یک تیم فوتبال:
"در فوتبال، همیشه امید وجود دارد. ما قبلا هم توانسته ایم این کار را انجام دهیم... در یورو 2016"
فاصلهی زمین سرسبز احاطه شده توسط درختان انبوه در مانموت تاون، تنها دو مایل با مرز انگلیس و ویلز فاصله دارد. شهری که به خاطر قرار گرفتن در مرز، بارها میان انگلیسیها ویلزیها جابجا شده. شهری که فرهنگهای انگلیسی و ولزی عمیقا در آن ریشه دوانده. درست شبیه ریشههای در هم تنیدهی فوتبال ویلز و انگلستان. نخستین نبردهای تاریخ فوتبال، سالها رقابت در تورنمنت معروف قدیمی کشورهای بریتانیا و البته رفقا و رقبا...
رفقا؛ جان چارلز و جکی چارلتن در لیدز، کلیف جونز و جیمی گریوز در اسپرز، جان توشک و کوین کیگن در آنفیلد، مارک هیوز و برایان رابسن، رایان گیگز و دیوید بکام در من یونایتد و رقبا؛ گری لینهکر برابر ایان راش و نویل ساوتال در دربی مرسی ساید... بردن انگلیس، برای ویلزیها دستاوردی بزرگ است. و برد ویلز برابر انگلیس، بیانیهی قدیمی "تیم بی رقیب اول" میان 4 کشور بریتانیا... رقابتی که پیش از دوران زیاد و زیادتر شدن فاصلهی میان تیمها، جذابیت فراوانی داشت. آخرین باری که ویلز موفق به شکست انگلستان شد… در آخرین سال برگزاری تورنمنت قدیمی رقابت میان 4 کشور بریتانیا...
هیاهو در اردوی ویلزیهای بیش از سه کشور دیگر است. پایان مسابقاتی صد ساله، به معنای پایان شرکت آنها در تنها تورنمنت در دسترسشان است. کشوری که به سختی به جام جهانی یا یورو صعود میکند و مهمترین آوردگاه فوتبالیاش رقابت سالانه با انگلیس و اسکاتلند است. مایک انگلند سرمربی ویلز، میگوید:
"این یک توهین به ماست. و به این معنا که باید برتری همیشهی انگلیس را بپذیریم..."
در سوی دیگر، ری ویلکینز کاپیتان انگلستان مغررانه، آتش را بیشتر و بیشتر برافروخته میکند:
"انگلستان نباید به هیچ یک از کشورهای بریتانیا ببازد"
انگلند، خاطرات خوبی از رقابت با انگلستان دارد. اولین تجربهی مربیگری او در ویلز. برد 4-1 برابر انگلستان در سال 1980. در مقابل، بابی رابسن در حال ساخت تیمی جدید پس از ناکامیهای انگلستان در دههی 1970 است. الن کندی، سمی لی، پل والش و تونی وودکاک نفرات کلیدی رابسن در سفر به رکسهم هستند و البته برایان رابسون، ویو اندرسون، گراهام رابرتز، پل مارینر، تروور فرانسیس و جان بارنز همگی به دلیل مصدومیت بازی را از دست میدهند. رابسن مجبور به دعوت یک پسر جوان در خط حمله است. گری لینهکر...
ترکیب ناهمگون انگلیس از بازیکنانی بی تجربه و بازیکنانی که در پایان راه فوتبال خود هستند برابر ویلزیها مصمم کار دست رابسن میدهد. در حالی که آلن کندی، گرگوری، والش و آرمسترانگ پس از بازی برای همیشه از تیم ملی خداحافظی میکنند، چهار مدافع انگلیسی، روی هم 14 بازی ملی دارند و البته گری لینهکر جوان پیش از بازی راه ورزشگاه را گم میکند...
در شبی که به نظر میرر انگلستان در پایینترین سطح فوتبال ملی خود قرار دارند، ویلزیها طوفانی به پا میکنند. نمایشی قدرتمند از ایان راش خط حمله، اعتماد به نفس نویل ساوتال و کاپیتان رتکلیف، اورتونیهای ویلز در انتهای میدان و یک بازی برتر با گلی زودهنگام از مارک هیوز. یک گل مردود و یک توپ به تیر دروازهی پیتر شیلتن. ویلز 1، انگلیس 0.
. پس از بازی، این ویلزیها هستند که با غرور از برد برابر انگلستان صحبت میکنند و پشت سر ایرلند شمالی، نایب قهرمان آخرین دورهی مسابقات میان تیمهای بریتانیا میشوند.... مایک انگلند میگوید:
"بار دیگر به همه نشان دادیم که ویلز، چه ملت بزرگی در فوتبال است...."
جشن بزرگ اما دیگر هرگز اتفاق نمیافتد. ویلزبا آغاز دههی 90 و غول آساتر شدن لیگ انگلیس بیش از پیش به سایه میروند و ستارگانی مثل روبی ساویج و کریگ بلیمی ورایان گیگز، تماما با تیم باشگاهی خود تعریف میشوند.... تا سال 2016، صعود ویلز به یورو در فرانسه برای اولین بار، بازی در نیمهنهایی و حالا بازگشت به جام جهانی پس از 68 سال.... برای برداشتن گام بعدی فقط یک راه باقی مانده: شکست انگلستان...