۲۴ فروردین امسال یادداشتی با تیتر «لطفا کیروش را برگردانید!» در همین وبسایت منتشر کردم. اینکه اکنون از کیروش اعلام برائت میکنم دلیل بر حقانیت اسکوچیچ نیست. آن موقع تصور میکردم با کسی مثل کیروش میتوانیم راندمان بهتری در جام جهانی داشته باشیم. کیروش با هر متر و معیاری بهتر از اسکوچیچ به نظر میرسید. اردوها یکی یکی کنسل میشدند و صدایی از این سرمربی کروات در نمیآمد. اسکوچیچ از اخراج شدن میترسید و جرئت یک اعتراض کوچک را هم نداشت. او یک بلهقربانگو بود و ایرادات خود را داشت. حالا و بعد از نتایج کیروش در جامجهانی متوجه شدم با این سرمربی(کیروش) حتی در ۱۰ تورنمنت آینده هم نتیجهی خوبی نخواهیم گرفت. حالا دیگر سال ۲۰۱۴ نیست که تیم خالی از ستاره باشد و به ضرب و زور دورگههایی مثل دژاگه و... دنبال نتیجه گرفتن از طریق یک فوتبال تدافعی باشیم. حالا مهدی طارمی را داریم که نصف باشگاههای اروپا برایش سر و دست میشکنند. حالا سردار ازمون را داریم که در بوندسلیگا توپ میزند. مهدی طارمی برای فوتبال ما مثل مسی برای آرژانتین و رونالدو برای پرتغال است. مهدی حالا سی ساله و در اوج پختگی و تجربه است. شاید جامملتهای آسیا آخرین تورنمنتی باشد که بتوانیم از تواناییهای این استعداد برای قهرمانی استفاده کنیم.
فوتبالی که کیروش ارائه میدهد دیگر به درد ما نمیخورَد.
ما در جامملتها باید یک بازی هجومی و کنشگرا ارائه دهیم. نه یک فوتبال دفاعی و واکنشگرا. تیم کیروش در جامجهانی قطر نشان داد حتی در بخش دفاعی هم آسیبپذیر است. فوتبالی که ژاپن و عربستان به نمایش گذاشتند و غولها را به زانو درآوردند نشان داد سطح توقع ما باید کجا باشد.
جلوی ضرر را از هرجا بگیریم منفعت است. کیروش را فوراً اخراج کنید. حماسهسازی بس است!