یک نتیجه عالی در جام جهانی همیشه مشروط به حضور یک مهاجم نوک ششدانگ بوده است. در کرواسی قبلا این وظیفه بر عهده شوکر بود، بعد از او مانژوکیچ در حالی این مسئولیت را در روسیه گردن گرفت که برای بلژیکی ها لوکاکو، کین برای انگلیسی ها ، ژیرو برای فرانسوی ها و... این جای خالی مهم را پر کرده بودند. متاسفانه بعد از خداحافظی مانژو، کرواسی دیگر مهاجمی در این کلاس ندارد و درخشش پتکوویچ مقابل برزیل فقط یک جرقه بود. در نبود راهحال های بهتر، دالیچ دو بار مجبور شد به ایده محکوم به شکست استفاده از کراماریچ به عنوان مهاجم مرکزی متوسل شود. این ایده در بازی با مراکش جواب نداد، پس سرمربی کرواسی چگونه انتظار گرفتن نتیجه از آن در تقابل به مراتب سختتر مقابل آرژانتین داشت؟! با نگاهی دقیق تر به سازه هجومی متزلزل کرواسی، به یک نتیجه مهم دست پیدا می کنیم.
نتیجه به دست آمده این است که کرواسی در بخشهای دیگر آنقدر قدرتمند، موفق و توانمند است که حتی بدون مشارکت ملموس و چشمگیر مهاجمان، تمام جهان را شگفتزده میکند. این تیم معمولا در تورنمنت ها با همین شیوه موفقیت کسب می کند؛ از جام جهانی فعلی تا لیگ ملت هایی که شاگردان دالیچ برای فتح آن نیز مدعی به شمار می روند. کرواسی با ذهنیت برنده خود پیش می رود و گاهی هم ممکن است شکست های مثل شکست سه شنبه شب مقابل آرژانتین کمی این تیم را از ریل خارج کند اما قطع منحرفش نخواهد کرد.
