این که امروز عالم و آدم درباره پیام صادقیان و حاشیههای تمام نشدنیاش در پرسپولیس حرف میزنند خوب است یا بد؟ اینکه هرکسی به قدر درک و دانشش نسخهای برای این حل این مشکل تجویز میکند چطور؟ خوب است یا بد؟ اصلا برای پیام مهم است یانه؟ خود پیام چطور به این مسائل نگاه میکند؟
در نگاه اول این همه صحبت، این همه شایعه و این همه توصیه شاید برای او چیز خوشایندی نباشد. اما کاش پیام «پیامِ» این همه توجه را بگیرد. «پیام» این است: تو برای این جماعت یک چهره مهم محسوب میشوی. این جماعت تو را دوست دارند... به تو امیدوارند... نگران تو هستند...دلشان میخواهد تو را در تیمها و میدانهای بزرگتری ببینند. چون مشخص است که استعدادش را داری. اما نه این طوری...میفهمی؟ بعد از مدتها یک نفر مثل تو پیدا شده که ظاهرا مایههای بزرگی و ستاره شدن را دارد. اما تو با این رفتارهای کودکانه همه ما را ناامید میکنی... میترسانی...
اینجا پرسپولیس است. جایی که اسباب «بزرگ شدن» در آن فراهم است. پس مراقب باش. کمتر حرف بزن. بیشتر کار کن. پسر جان! «بزرگی» به رفتن روی جلد روزنامهها و مجلهها نیست. دیدن تصاویر بزرگ خمیازههای ناخوشایندت که حتی شبیه مسخره کردن و تحقیر سرمربی است تو را کوچک میکند نه بزرگ... راه را اشتباه نرو. پرسپولیس میتواند تو را در کمترین زمان ممکن به اوج برساند...
قدر این پیراهن را بدان. خودت هم خوب میدانی که اگر در تیم دیگری بودی و 3 ماه محروم میشدی، خیلی بعید بود با اولین درخواست مسوولان باشگاهت، یک ماه از محرومیتت کم شود. این همه محبوبیت را این همه «در چشم بودن» را از صدقه سر پرسپولیس و هواداران میلیونیاش داری. این ثروت کمی نیست.... شاید جنسش با آن پولهایی که در یک ماه خرج میکنی فرق داشته باشد. اما این ثروت بعدها خیلی بیشتر به کارت میآید. حیف و میلش نکن... این همه توجه خیلی ارزش دارد. اینقدر زود ناامیدمان نکن...پیام را بگیر لعنتی!