تخمین زده شده که پنج میلیون نفر (بیش از 10 درصد از کل جمعیت) روز گذشته راهی خیابان‌های پایتخت ارژانتین شدند تا در جشن قهرمانی تیم ملی کشورشان حضور پیدا کنند و اتوبوس حامل بازیکنان این تیم را همراهی کنند.

این جمعیت به حدی زیادی بود که بسیاری آن را به یک فرش روان در سطح شهر بوئنوس آیرس تشبیه کرده بودند که آماده انجام هر کاری از جمله داد زدن، پریدن، بالا رفتن و آواز خواندن برای ابراز قدردانی از بازیکنان تیم ملی آرژانتین که بزرگترین شادی ممکن پس از سال 1986 را برای آنها به ارمغان آورده بودند بود.

خوشمان بیاید یا نه، از نظر ما خوب باشد یا بد، زیبا یا زشت، فوتبال در نهایت برای بسیاری از مردم جهان به موضوعی بسیار جدی تبدیل شده است.

این اتفاق خاطرات بسیاری را به ذهن مردم آرژانتین می‌آورد که شاید از بسیاری جهات حتی شباهت زیادی هم به خوشحالی روز گذشته نداشته باشد. آنها با حضور در خیابان در سال 1983 و انتخاب رائول آلفونسین به عنوان رییس جمهور در واقع بازگشت دموکراسی را جشن گرفتند.

پیش از این نیز این کشور شاهد حضور چنین جمعیتی در خیابان بود و زمانی که دو میلیون نفر پل ازیزا را بستند، حادثه‌ای تراژیک رخ داد که همیشه در ذهن آرژانتین ماند.