دهه‌های پنجاه و شصت و هفتاد میلادی پر بود از اسطوره و بزرگی و ابر ستاره‌ها.این مسئله مختص فوتبال نبود.ورزش،سینما،موسیقی،اتومبیل....اصلا در یک کلام،این دوره ظهور کلاسیک‌ها بود.دوران جولان شورولت و پونتیاک و کرایسلر و رولزرویس های هشت و دوازده سیلندر در جاده‌ها بود.دوره شرکتهای غول‌پیکر فیلم سازی مترو گلدوین مایر و فوکس قرن بیستم و برادران وارنر..و فیلمهایی همچون ده فرمان و ال سید و باراباس و زاپاتا و....با هنرمندان بی نظیری مانند مارلون براندو،چارلتون هستون،کلینت ایستوود،جیمز دین،سوفیا لورن،الیزابت تایلور،مرلین مونرو...در سیاست هم رویارویی اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا باعث نزاعی به نام جنگ سرد شده بود،که تا آن زمان بشر این چنین موضوعی را ندیده بود.در ورزش هم این موضوع صدق میکرد.ظهور ابر قهرمانان با این کیفیت و این تعداد،تا آن زمان سابقه نداشت و صحنه ورزش را به اوج هیجان،که پیش از آن هیچ انسانی ندیده بود.فینال بسکتبال المپیک مونیخ،بی بدیل ترین رقابت ورزشی همه دوران است که هیچگاه تکرار نخواهد شد.ظهور محمد علی کلی در بوکس و کریم عبدالجبار و لاری برد در بسکتبال و ادی مرکس در دوچرخه سواری و بیورن بورگ در تنیس و نیکی لائودا در فرمول یک و الکساندر مدوید در کشتی و واسیلی آلکسیف در وزنه برداری و نادیا کومانچی در ژیمناستیک....دوره کلاسیک‌ها را در ورزش جهان رقم زده است.دوره‌ای پر از اسطوره و ابرقهرمان.

ادسون آرانتس دوناسیمنتو ملقب به پله هم از این دست ابرقهرمان‌های جاودان است.فوتباایست کوچک اندام سیاه‌پوستی که تاریخ را از نو نوشت.حضور در دو فینال جام‌جهانی و زدن چهار گل و قهرمانی در هر دو بار،رکوردی است که تاکنون در اختیار جادوگر برزیلی قرار دارد.شم گلزنی بی‌نظیر و تکنیک منحصربفرد و از همه مهمتر،قدرت رهبری او باعث شد که این اعجوبه برزیلی،همواره مورد عشق و ستایش هواداران فوتبال باشد.خبر بیماری او دلم را به درد آورد.سه تصویر از پله همیشه در ذهن من ماندگار است.اول،آن صحنه که پس از فینال جام‌جهانی ۱۹۷۰ در حالی که پیراهن را از تن درآورده بود،بر روی دوش برزیلیها.دوم،صحنه دیدار پله با جرالد فورد (رییس‌جمهور آمریکا)با آن ژستهای زیبا و روپایی زدن های زیبایش.سوم.صحنه‌ای که پله افسانه‌ای در تبلیغی که برای پپسی کولا انجام میداد،پس از زدن گل با مشت گره کرده به هوا می‌پرید و گوینده با هیجان فریاد میزد«پله هم پپسی مینوشد♥️پله مهر خود را بر فوتبال جهان حک کرده است.

مروارید سیاه،خواهش میکنم بمان?