دوستان بزرگوار با درود و عرض ادب....مدت ها نبودم.امیدوارم تو این روزهای سخت خوب و سالم باشید. در پی نتایج فضاحت بار المان در جام جهانی به نظرم رسید که شاید دیدگاه دیالکتیکی بتونه مقوله مبهم هواداری المان ها رو توضیح بده. در واقع فرهنگ هواداری المان ها (از جمله در ایران) یک فرهنگ دیالکتیکی مبتنی بر اسطوره گرایی عاری از رئالیسم است.روی دیگر رئالیسم سوسیالیستی استالین(که در واقع همون موهوم گرایی عاری از خرد بود). بار ها به دیدگاههای هواداران عزیز المانی دقت کرده ام: بمب افکن(منظور گردمولر)، دروازه بان در بهترین حالت متوسطی همچون کان را پادشاه نامیدن(حتی بعضی ها نویر رو هم دروازه بانی در قواره یلشین و یا گردون بنکس میدانند) و.... . به طور خلاصه هواداری المانی از یک سو با پی ریزی یک بنیان سست شور اسطوره گرایی هواداران را پاسخ می دهد و از ان سو یک حمایت سطحی از آنها می گیرد و این همان دیالکتیک است. اگر مشتاق بودید میتوان بحث را شکافت