سال ٢٠٢٣ با نتیجه شگفتانگیزی آغاز شد که استونویلا با نتیجه 2-0 اسپرز را شکست داد. تیم اونای امری عملکرد دفاعی درخشان اما غیرمتعارفی را به نمایش گذاشت که تلاشهای تهاجمی تاتنهام را بی اثر گذاشت.
امری برای لحظاتی که مالکیت توپ در اختیار حریف بود، یک دفاع ۶ نفره را ایجاد میکرد. به طوری وینگرها دائما در کنار مدافعان کناری در کنار خط حضور داشتند. بدین ترتیب استونویلا در آخرین لاین دفاعی خود یک بازیکن بیشتر از حریف داشت (۶ در مقابل ۵). این بدین معنیست که هیچ بازیکنی در خط حملهی تاتنهام یارگیری نشده باقی نمیماند و نیازی به جابجایی مدافعین وجود نداشت.
با این وجود، بیایید نگاهی عمیقتر به این داشته باشیم که چه چیزی باعث موفقیت این تاکتیک و مهار کردن وظایف بازیکنان اسپرز شد. هدف اول مهاجمان بهم زدن بازی دو هافبک تاتنهام یعنی بیسوما و هویبیرگ بود. آنها گاه هافبکهای تاتنهام را پِرِس و مجبور به پاس به عقب به مدافعین میکردند یا ارسال پاس های بلند به عمق.
در سمت راست نیز، کامارا معمولاً روی مهار سون مترکز میماند. این امر به استونویلا امکان داد تا به خوبی و با پویایی بتواند با جابجایی های بازیکنان سمت چپ تاتنهام (دیویس و پرسیچ) کنار بیاید، زیرا یانگ آزاد بود و به طور بالقوه میتوانست اورلب های دیویس را مهار کند.
به دلیل ایجاد همان برتری ۶ نفره استونویلا در مقابل ۵ نفر تاتنهام، هری کین تحت فشار بیشتری میگرفت چرا که با دو بازیکن از استونویلا مواجه میشد.
برای جمع بندی، عملکرد دفاعی فوق العاده استونویلا شایسته تحسین بزرگ است. آنها توانستند اسپرز را به تنها (0.42 xG) محدود کنند.
