شروع با قطعاتی از کتاب روزی روزگاری فوتبال اثر استاد صدر سال ۱۹۸۷ قهرمانی ناپولی در لیگ به عنوان تیمی متعلق به سرزمینی فقیر و عقب مانده دشمنان قدیمی یعنی یوونتوس و تورینو را خشمگین کرده بود. قهرمانی ناپولی برای نخستین بار در عرصه رقابت های باشگاه های ایتالیا آن ها را برابر شمالی های متفرعن مثل میلان و یوونتوس سربلند کرده بود. و اما امروز ۲۳ دی ماه ۱۴۰۱ که قلم در مرکب میزنم ، ناپولی بیشتر از همیشه به اتفاقات گوهر بار سال ۸۷ نزدیک شده است. منتهی اینبار قضیه توفیر دارد. اول آنکه از نام مارادونا فقط یه استادیوم مانده و هزاران امید و آرزو برای اینکه مارادونا از بهشت بازی هارا تماشا کند. ثانیا دیگر ناپلی تیمی از سرزمین فقر و عقب مانده نیست، آن ها بیشتر از هر تیم دیگر در سالیان حکمرانی یوونتوس بر ایتالیا این تیم را در راه قهرمانی اذیت کردند.آنها اکنون تیم متمول و پر ادعایی به حساب می آیند که پای ثابت چمپیونزلیگ نیز به حساب می آیند. آنها اکنون چشم نواز تر از همیشه با قدرت تمام کنندگی اوسیمن و جادوی دلفریب پاهای کواراتسخلیا به پیش میروند. امشب در مقابل رقیب دیرینه خود از شمال قرار میگیرند. باز هم نبرد شمال و جنوب. با این امید به میدان میروند که در صورت پیروزی اختلاف خود با یوونتوس را به ۱۰ برسانند. خیلی مقتدر . اما از سوی دیگر یوونتوس با ماکسیمیلیانو الگری ، با رویکرد برد های اقتصادی تا به امروز ۸ برد متوالی بدون حتی دریافت یک گل را پشت سر گذاشته است. پیشینه ذهنی که در سر می پرورانند کمی خیالشان را آسوده میکند. آنجا که می اندیشند در فصل ۲۰۱۵-۱۶ و ۲۰۱۷_۱۸ هم یک رقابت جانانه با ناپولی داشتند و در نهایت پیروزی از آن آنها بود. امشب در ورزشگاه دیگو آرماندو مارادونا همه به یک چیز فکر میکنند . به اینکه میشود به سان آن روز های درخشان با مارادونا طی رقابت فشرده با تیم های میلانی و یوونتوس از شمال، جام قهرمانی به جنوب آورده شود؟