سلام دوستان اینو برای دوستانی گذاشتم که فکر میکنن فقط نتیجه کنکور عامل موفقیتشونه و عدم نتیجه یعنی بدبختی.
من الآن ۲۳ سالمه و ۵ سال پیش اولین کنکورمو دادم و رتبم توی منطقه ۱۲ هزار بود یعنی به راحتی اون موقع تربیت معلم و یا دوسه تا از زیر شاخه های پزشکی (یادم نمیاد چی بودن) اسمم میومد.ولی با فشار خونواده موندم برای سال بعد که پزشکی قبول شم ولی سال بعد شدم ۱۵ هزار بازم نزاشتن و گفتن سال بعد قبول میشی ولی راستشو بخواین من هیچ علاقه ای به پزشکی نداشته و ندارم.و سال بعد شدم ۱۸ هزار ?و حالا با این رتبه هیچ رشته ای که شغلش آماده باشه برام نمیومد نه پرستاری نه تربیت معلم نه هیچ رشته ی خوبی ،پدرم همون موقع اومدو گفت حالا که عرضه نداشتی بری پزشکی برو حداقل یه چیزی بخون اما مت قبول نکردم با اینکه میتونستم رشته های فرعی تو بهترین دانشگاه های شیراز یا اصفهان بخونم ،دفتذچمو پست کردمو رفتم خدمت بعد خدمت رفتم تو سوپری محلمون کار کردم و بعدش با وام و فروختن طلا های مادرم یه سوپری زدم الان ماهی ۱۵ تا ۱۶ راحت با پول کارگر و اینا برام میمونه بیشتر از هر پرستار و معلمی روزی ۷ تا ۸ ساعتم بیشتر تو مغازه نیستم .پولش در برابر پزشکی چیزی نیست ولی این فقط تو گذشت یک سالونیم از خدمتمه در صورتی که برای پزشکی هشت سال باید بخونی تا تازه یه پزشک عمومی بشی .تازه الآن دارم یه تولید تخم مرغ محلی هم راه اندازی میکنم که اونم احتمالا اندازه مغازه بهم سود میده.حالا تو هشت سال شما حساب کن چه کارت میشه کرد اینارو گفتم که بگم من عرضه دارم؟؟؟؟
نه
میخوام بدونید و درک کنید که کنکورو به عنوان یه پشم هم تو زندگیتون حساب نکنید من ۳ سال از عمرمو حرومش کردم ولی شما این اشتباهو نکنید قبول شدید شدید نشدید بندازینش دور مثل صدتومنی پاره های لای هزاری?از خونواده هم نترسید الان همون پدری که بهم میگفت عرضه نداشتی پزشکی قیول شی دیروز به پسر عموم میگفت اگه کنکور قبول نشدی مهم نیست مثل پسر عموت یه شغل آزاد راه بنداز?
همه جا هم تعریفمو میده