در سال ۱۹۶۸ یعنی ۵۵ سال پیش، ایالات متحده عملیات نیاگارا را در ویتنام آغاز کرد که شامل ۶۶ روز متوالی بمباران بود و متمرکزترین کاربرد نیروی آتش هوایی در تاریخ جنگ را به اجرا گذاشت و حداقل ۱۵هزار ویتنامی را کشت.
این عملیات برای جلوگیری از سقوط یک پایگاه آمریکایی به دست نیروهای ویتنامی طراحی شد.
«لیندون جانسون»، رئیسجمهور آمریکا دستور داد که پایگاه باید به هر قیمتی نگهداری شود.
در نتیجه، ایالات متحده، آبشار بمب را بر سر مردم ویتنام انداخت. ۲۴هزار بمباران و ۱۰۰هزار تن موادمنفجره یا بیش از یکمیلیارد دلار مهمات هوایی را بر سر مردم ویتنام ریخت.
مجله لایف، بمباران ایالات متحده را به این شکل توصیف کرد:
«زمین با شدیدترین بمباران تاریخ جنگ، به منظره ماه تبدیل شد. تمام موجودات زنده و گیاهان را از بین برد، حتی آنهایی که در غارها یا پناهگاههای عمیق زیرزمینی قرار داشتند.»
با وجود این حجم عظیم بمباران، ژنرال آمریکایی «ویلیام سی وستمورلند» معتقد بود که کافی نیست! حتی بهطور جدی استفاده از سلاحهای هستهای را در نظر گرفت. او یک گروه مخفی کوچک برای مطالعه استفاده بالقوه از یک سلاح هستهای ایجاد کرد.
در ژوئن ۱۹۶۸، ایالات متحده در نهایت بیخیال پایگاه خود شد، اما تا هفت سال دیگر به جنگ وحشیانه علیه مردم ویتنام ادامه داد.