بایرنمونیخ در دومین فصل حضور یولیان ناگلزمن روزگار خوشی را سپری نمیکند.یک سرمربی جوان که با هیاهوی بسیار از لایپزیک جدا و به قرمزهای ایالت باواریا پیوست.در این مدت بایرنمونیخ،بیش از هفتاد بازی رسمی انجام داده است که بردن بوندسلیگا در فصل پیش تنها موفقیت تیم تحت هدایت ناگلزمن بوده است.حذف از لیگ قهرمانان اروپا در فصل گذشته و در برابر ویارئال بدترین نتیجه ممکن برای بایرنیها بود.اماا باز هم مدیران ارشد این تیم حمایت کامل خود را از ناگلزمن اعلام کردند و او را در سمت خود ابقا نمودند و اجازه دادند که او شانس خود را امتحان کند.ورزش به طور عام و فوتبال به شکل خاص زمینه ایجاد نتایج شگفت انگیز را در خود دارد و باختن به ویارئال یا حذف از جام حذفی با شکست پنج بر صفر مقابل بورسیا مونشن گلادباخ و...ممکن است که برای هر تیمی پیش بیاید.اما درد بایرنمونیخ تحت هدایت ناگلزمن تنها این نیست،آنها از خلق موقعیت در برابر تیمهایی که بالا بازی میکنند و از زمین بایرنمونیخ پرس کردن را آغاز میکنند،ناتوان هستند و علاوه بر آن موقعیتهای گل فراوانی به حریفان خود میدهند.جدا از این مورد،بایرن مونیخ ناگلزمن در مقابل تیمهایی که در لاک دفاعی فرو میروند به ندرت قادر به ایجاد موقعیت هستند.درست در نقطه مقابل بایرن مونیخ هاینکس و فلیک که در هر بازی به دفعات بر روی دروازه حریفان و با تاکتیکهای گوناگون ایجاد موقعیت گل میکردند و حریفان خود را خلع سلاح میکردند.تیم ناگلزمن به هیچ وجه قادر به نفوذ از لایههای دفاعی تیمهای حریف نیستند و این را به عینه نشان داده است.فاصله مابین مدافعان کناری و میانی هیچگاه مورد استفاده قرار نمیگیرند و یک تاکتیک یکنواخت و ثابت در دستور کار قرار دارد.خلاصه کلام و ختم کلام،ناگلزمن آن ناخدایی نیست که کشتی غولهای باواریا را به ساحل برساند.خداحافظ آقای ناگلزمن،امیدوارم در جای دیگری موفق باشی.
توخل به نیمکت بایرن مونیخ سلام کن.