ساعت ها می گذرند و دریا آه میکشد..
Les heures filent, la mer soupire Sous des astres lointains Déposés en une pincée d'or Tremblante sur les houles Elle ouvre sa danse hypnotique Et absorbe mon regard décoloré
Telle une âme en suspension J'voudrais sans crainte disparaître sous les flots Jaillir des profondeurs leur complainte ensorcelée Elles m'appelleraient de leur royaume de nacre et d'écailles aigue marine Pour m'emmener loin des miens, d'un monde qui m'est étranger
Leur tenant la main, lentement J'voudrais sombrer dans des eaux noires M'accueillant silencieusement
Dire adieu aux lueurs du matin Laisser les courants froids Purifier mes pensées, statufier mes chairs Pour trouver le sommeil Tout au fond de l'océan
ساعتها میگذرند، دریا آه میکشد زیر ستارگانی دوردست که همچون مشتی طلا بر موجها لرزان افشانده شدهاند
او (دریا) رقص هیپنوتیزمکنندهاش را آغاز میکند و نگاه بیرنگم را در خود میبلعد...
همچون روحی معلق دلم میخواهد بیهیچ ترسی زیر موجها ناپدید شوم و از ژرفا، با شکایتی جادویی سر برآورم آبها صدایم میزنند از قلمرو مروارید و پولکهای آبیشان تا مرا دور کنند از نزدیکانم، از دنیایی که برایم بیگانه است
با دست در دستشان، آهسته میخواهم در آبهای تاریک فرو بروم که در سکوت، پذیرایم هستند
با نور صبح وداع کنم و بگذارم جریانهای سرد افکارم را پاک کنند، جسمم را سنگ کنند تا خواب را بیابم در ژرفای اقیانوس...