?ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی...

 

 

ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم

 

امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم

 

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

 

از گوشهٔ بامی که پریدیم ، پریدیم

 

رم دادن صید خود از آغاز غلط بود

 

حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم

 

کوی تو که باغ ارم روضهٔ خلد است

 

انگار که دیدیم ندیدیم، ندیدیم

 

سد باغ بهار است و صلای گل و گلشن

 

گر میوهٔ یک باغ نچیدیم ، نچیدیم

 

سرتا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل

 

هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم

 

وحشی سبب دوری و این قسم سخنها

 

آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم

?غزلیات وحشی بافقی ، غزل 269