میکشم بر تخته‌ای من، 

نقشی از خاک وطن،زیر لب گویم به خود

میهنم، ایرانِ من.

‏من دگر هرگز نمی­‌میرم

من به گردون می­‌رسانم سر

من تنم را با گلاب عشقِ میهن 

می­‌توانم شست. 

پیش رویم از گل و شادی 

هزاران بوستان دارم

در مسیرم صد هزاران 

بذر نیرومند می‌کارم.

 

 

 

 

 

 

 

 

.