|
اتحادیه نویسندگان صدر تقدیم میکند: (در صورت تمایل برای همکاری به اکانت اتحادیه پیام دهید) |
|---|
|
فیلمهای مستند با دوربین زپ مایر به مناسبت تولد 79 سالگی ... کمی پس دمیدن ادگار کوئسال، داور سرتاسر مشکی پوش فینال جامجهانی 1990 در رم، دوربینهای تلویزیونی تصاویر رسمی مردانی با لباس سفید رنگ و خطوط کج و معوج مشکی، قرمز و زرد را به سرتاسر جهان مخابره میکنند. اشکهای دیگو آرماندو مارادونا را به رخ میکشند و جشن گرفتن لوتار متیوس و دوستان موطلایی اش را.... درست در همان لحظات یک دوربین دیگر در حال شکار قابهایی نادیدنی از پستوهای تاریک و اسرارامیز استادیوم المپیکوست. قابهایی از زمین چمن تا رختکن. از هلموت کل، صدر اعظم آلمان با کت و شلوار خاکستری رنگ در حال تحویل لبخندی سیاستمدارانه به دوربینها تا تصاویر عریان کاپیتان لوتار متیوس در حال جشن گرفتن با کاپ جام جهانی.... شکارچی لحظات، مردی است که خود 16 سال قبل با دستهای چسبناکش به جام جهانی چنگ زده. قهرمان جهان. قهرمان اروپا. بهترین دروازهبان عصر خود و مربی دروازهبانان تیم ملی آلمان به رهبری یار قدیمی، قیصر فرانتس بکن باوئر.... به تماشای لحظات نادیده مانشافت از دوربین زپ مایر بزرگ خوش آمدید... |
مایر، در کنار مربیگری بودو ایلگنر، و در سالهای بعد هندی کوپکه و اولی کان با دوربین خود فیلمهای کوتاهی از تابستان ژرمنها در تورنمنتهای مختلف میسازد. فیلم او در جام جهانی 90، حتی به جشنواره فیلم 11mm در برلین هم راه پیدا میکند. تصاویری که در سن سیرو میلان و از سه بازی دور گروهی، بازی با هلند و بازی با چکسلواکی در دور حذفی، بازی نیمه نهایی برابر انگلستان در دل آلپی تورین و سرانجام در المپیکوی رم صبط شدهاند...
تمام تصاویر با دوربین فیلمبرداری شخصی مایر ضبط میشوند. هیچ میزانسن، تنظیم نور، زاویه فیلمبرداری و... در کار نیست. همانطور که هیچ تابو و خط قرمزی برای مایر وجود ندارد. او جایی در فیلم خود برای جام جهانی 2002، تصاویر باسن برهنه ی دیدی هامان را ضبط میکند. و در فیلم 1990 در حالیکه لوتار متیوس چیزی بر تن ندارد او را به تصویر میکشد... تنها جایی که مایر دوربین خود را به همراه ندار بازی با چکسلواکی در یکچهارم نهایی جام جهانی 1990 است: "بازی خوبی نبود. ما با پنالتی زودهنگام متیوس پیش افتادیم اما همه چیز متشنج و شکننده بود. بکن باوئر قوطی نوشابه و جعبههای کفش را به اینطرف و آنطرف پرتاب میکرد... اگر دوربین را در دست من میدید احتمالا آن را سالم نمیگذاشت!!!"
فیلم مختص جام جهانی 1990 مایر، بهترین فیلم او در تورنمنتهاست. با ارزشی بالا از نگاه مستند. با به تصویر کشیدن درونی تر اتفاقات تیم ملی آلمان. از ان لباس خاطرهانگیز تمام دورانها و مهارت اوزه خوانی و رقصیدن هر کدام از بازیکنان، تا حقایقی مستند از تلاشهای هلموت کل محافظه کار برای عکس گرفتن با بازیکنان. چیزی که به عنوان یک سند میتوان با وقایع دوران مرکل، عکسهای صدراعظم با مسوت اوزیل، و رابطهی میان فوتبال و سیاست قیاس کرد. در جایی دیگر وقتی مایر تصاویر شهر رم از داخل اتوبوس به نمایش میکشد میتوان به میزان محبوبیت آن تیم ژرمنها پی برد. خانههای سادهای که قبل از فینال با پرچم آلمان تزئین شدهاند و کودکانی که طرفدار آن تیم آلمان بدون بازیکنان مهاجر هستند پی برد.
فیلم مایر، گاهی موسیقیهای انتخابی او همراه است و گاهی با صدای صحنه. صدای استادیومهای، صدای خیابان و موسیقی یک لحظه در زمان ویتنی هیوستون هنگام قدم زدن رخوت آور فرانتس بکن باوئر در اطراف هتل. هنگام جشن در رختکن و باز شدن در شامپاین ها موسیقیها تند تر میشوند و با سر و صدای بازیکنان فضای پرهیجان میسازند... لحظات عریان فیلم، با یک ترفند ساده حل میشوند. وقتی لوتار متیوس مشغول رقصیدن و تکرار حرکات الویس پریسلی در رختکن است، این جام جهانی است که اندام برهنه او را میپوشاند. در هنگام دوش گرفتن بازیکنان نیز کف شامپو بدن پیر لیتبارسکی را مخفی میکند.
سرانجام اولین فیلم زپ مایر با جشن قهرمانان جهان در خانه و در فرانکفورت به پایان میرسد. با بازیکنانی در حال سیگار کشیدن و نمایش جام به مردم آلمان. جایی که البته اتفاقات خوبی برای مایر نمی افتد. کیف دوربین در ازدحام جمعیت دزدیده میشود و مسئولان دی اف بی و پلیس سرنخهایی را پیدا میکنند.... "من شخصا محبور شدم به رستورانی در ایستگاه قطار فرانکفورت بروم. مردی در آنجا به من گفت حلقههای فیلم شما دست ماست...." و زپ مایر در همان جا 1000 مارک روی میگذارد.... به دنیای کارگردانی خوش آمدی آقای زپ مایر...
