قرمز های اصیل جنوبی در برابر شیاطین سرخ سرزمین های شمالی...
یکی با خاطره 8 گل... دیگری با خاطره ای از زدن دومین گل زیبای تاریخ جزیره در قلب اولترافورد
یکی با خاطره روی کین و دیگری با خاطرات پت ویرا
دشمنانی دیرینه ...دیداری که دارای قدمتی به درازای تاریخ است...
در یک طرف خاطرات قهرمانی رقیب در اولترافورد و در طرف دیگر صعود به فینال چمپیونز لیگ با برد 3 بر 1
از یک سو پیری روی نیمکت می نشیند که گویی خیلی وقت است رقیب خود را گم کرده، و چقدر زیباست که آن رقیب سر الکس فرگوسن باشد...
شاید تنها دیداری که هیچوقت دیگری ضعیف تر نبوده... همیشه رقیب بوده و همیشه رقیب میمانند...
دیداری از جنس کانتونا ، اسکولز ، برگکمپ ، پیرس ، گیگز ، روکاستل ، اشمایکل ، سیمن و همین جدید الورود هایی مانند اسمالینگ ، رونی ، ویلشر ، ولکات و ...
به قول گزارشگر انگلیسی ( سال 2004 در جریان دیدار رفت لیگ ) : در همچین روزهایی انگلیس یا منچستری اند یا آرسنالی...
شاید مرسی سایدی ها دشمنی دیرینه دارند و روزگاری افت کردند ... شاید آبی های منچستری و لندنی قد علم کرده اند...
ولی تنها دو بازی در سال وجود دارد که گویی همیشه یکی دیگری را ناراحت کرده است...
اوجی که برای دو تیم نه ده سال... نه یک دهه در قرن 20... بلکه در سرشتشان نوشته شده است...
ولی چقدر بد که دو پادشاه در یک اقلیم نمیگنجند... یکی برنده و دیگری شکسته شده خارج میشود....
