یادداشت ‎های روزانه حمیدرضا صدر؛ در توصیف گل حیرت ‎انگیز توز به پارما ویژه

طی چهار بازی آخرش در سری آ گلی نزده بود. آن شب گرسنه بود و حریص. می‎توانستیم اشتهای فراوانش را در دویدنش، در عقب و جلو رفتن‎ها و در تعقیب کردن توپ‎ها ببینیم. چنان که در دقیقه 23 حریصانه حرکت یورنته طی گشودن دروازه پارما را دنبال کرد. سپس آن پاس بی‎نقص را به لیختشتاینر داد تا زمینه‎ساز به ثمر رسیدن گل دوم شود و کمی بعد یورنته گل سوم را زد تا نیمه اول تمام شود تا او دست خالی میدان را ترک کند... ولی آن لحظه کمی پس از آغاز نیمه دوم فرا رسید. دقیقه 50. پادوین در جناح چپ توپ را به او داد. او توپ را در انقیاد گرفت و راه افتاد. مثل آغاز یک ادیسه. مثل آغاز یک سفر... جلو رفت و جلو. جلوتر. مردان پارما را یک به یک از سر راهش برداشت. اندره کاستا تلاش کرد با فشار دست بر گردنش او را از حرکت باز دارد ولی ناکام ماند. الساندرو لوکارلی مغلوب سرعتش شد. فلیپه با ضربه ظریف او به توپ عقب ماند. جلو رفت و جلو. جلوتر... و با ضربه‎ای از سر کمال و آگاهی و نه قدرت میرانته را مغلوب کرد. همه بلند شدند. همه. حتی آن گروه از پارمایی‎های آبی‎پوش روی سکوها. توز احتمالا تماشایی‏‎ترین گل این فصل سری آ را زده بود. ترکیب گل - آغاز آن از زمین خودی نزدیک خط میانی تا ورود توپ درون دروازه میرانته - گل دیگو مارادونا به انگلیس در جام جهانی 1986 را تداعی می‎کرد. چنان که کمی بعد تیترها پر شدند از ترکیب نام آن‎ها: Tevezdona, Maratevez. او هشت دقیقه بعد دومین گل خودش و پنجمین گل یووه را زد. یووه با زدن هفت گل پیروز شد ولی توز با نمایش خود بازی بیانکونری را در سایه‎اش قرار داده بود. 47 درصد حملات از جناح چپ رقم خورده بود که برتافته از بازی آزاد او بود. از عقب و جلو رفتن‎هایش. از تلاش بی‎حصرش برای پرسینگ پارمایی‎ها و هجوم به سوی دروازه. پس از پایان این دیدار گفت: "... هرگز در زندگی حرفه‎ای‎ام در دیداری با 7 گل برنده نشده بودم، وقتی جوان بودم در یک دیدار دوستانه با زدن 42 گل برنده شدیم و من 11 گل به ثمر رسانده بودم، ولی این پیروزی طعم دیگری دارد". نمایش توز یادآور نمایش‎های تاریخی بزرگان بانوی پیر بود. یادآور بهترین ستاره‎های یوونتوس. یادآور بهترین روزهای الساندرو دل پیرو که تصادفا همین هفته تولد چهل سالگی‎اش را جشن گرفتند. چنان که طی دیدار با پارما گروهی از طرفداران روی سکوها شعار " Un capitano, c’è solo un capitano " را بالا بردند و نام دل پیرو را تکرار کردند و تکرار. توز شماره 10 جادویی را بر تن داشت. پیراهن الساندرو کبیر را. اما هرگز از آن دسته بازیکنانی نبوده که سنگینی نام و تاریخ او را به بند کشند. چنان که وقتی در آن مصاحبه رسانه ای شماره 10 یووه را به او دادند و سپس پرسیدند این پیراهن را دل پیرو می پوشیده گفته بود پیشترها شماره 10 مارادونا در بوکا جونیورز را بر تن کرده ولی بازی خودش را ارائه داده. تفاوت های توز و دل پیرو پرشمار هستند. از بازی هنرمندانه و ظریف الساندرو گرفته تا بازی درگیرانه و مبتنی بر سختکوشی توز و همین طور فاصله عمیق زمینه های خانوادگی و اجتماعی آنها در آرژانتین و ایتالیا. یا این که دل پیرو همیشه به یک باشگاه در دوران اصلی فوتبالش یعنی یوونتوس وفادار ماند و با یووه تعریف می‎شود و توز در آمریکای جنوبی - جایی که او را "آپاچی" می‎خواندند - هم برای بوکا جونیورز بازی کرد و هم کورینتیانس. سپس به اروپا آمد و پیراهن وستهام، منچستر یونایتد، منچستر سیتی را بر تن کرد و می‎توان او را با هر یک از این سه باشگاه تعریف کرد. او بود که وستهام را یک تنه از سقوط نجات داد تا در صف افسانه‎های اپتن پارک جایگاه ویژه‎ای پیدا کند. ترکیب او و وین رونی و کریستیانو رونالدو در یونایتد مثلث فوق العاده‎ای برپا ساخت. او بود که در فینال لیگ قهرمانان در مسکو بارانی برابر چلسی یکی از آن پنالتی‎های کلیدی را زد و قهرمان اروپا شد. او بود که برغم همه درگیری‎هایش با مانچینی با سیتی دوباره عنوان قهرمانی لیگ برتر را به چنگ آورد. او در عصر آنتونیو کونته به تورین آمد و قهرمان سری آ شد و حالا یکی از مردان ماسیمیلیانو الگری بشمار می‎رود و طرفداران هم دوستش دارند. نمایش او در سیستم 1-2-3-4 الگری برابر پارما در مقایسه با بازی سه دفاعه کارساز افتاد. توز و پریرا پشت سر یورنته قرار گرفتند و پل پوگبا در جناح چپ پشت سر توز او را حمایت کرد و پادوین هم در دفاع چپ پوگبا را. یووه به دنبال پیروزی اروپایی است و شاید شاید توز همان حلقه گمشده‎ای باشد که امسال در اروپا بانوی پیر را به آن بالاها برساند. در حقیقت درخشش توز همان پرسش قدیمی را به رخ کشید: مربی و سیستم بازی‎ها را می‎برند یا بازیکنان؟ در کنار همه این‎ها دیدار با پارما پیروزی بسیار خصوصی توز در قلمرو دیگری هم بشمار می‎رفت. او بار دیگر به تیم ملی دعوت شده. دوباره. در حالی که طی سه سال و نیم برای پوشیدن پیراهن کشورش انتخاب نشده بود. در جام جهانی 2014 همه انتخاب شدند جز او. مسی، هیگواین، دی‎ماریا، حتی پالاسیو و لاوتزی... همه جز توز و حالا او به تیم ملی دعوت شده. در سی سالگی‎اش که احتمالا کمی دیر به نظر می‎رسد. juventus.ir ____________________________________ لینک تماشا و دانلود گل: http://www.fcjuventus.ir/FcJuTube/%DA%AF%D9%84-%D8%A8%DB%8C-%D9%86%D8%B8%DB%8C%D8%B1-%D9%88-%D9%81%D9%88%D9%82-%D8%A7%D9%84%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%84%D9%88%D8%B3-%D8%AA%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D9%87-%D9%BE%D8%A7/