طرفداری | حضور تنها دو ایرانی در فینال و کسب فقط یک مدال طلا در ده وزن، اتفاقی عجیب و غیر قابل باور در تاریخ حضور کشتی گیران ایرانی در رقابتهای قاره کهن بود که پژمان درستکار و شاگردانش در تیم ملی به این نتیجه شگفت انگیز دست یافته و قهرمان همیشگی آسیا را به سکوی سومی تنزل جایگاه دادند! اگر چه ایران در خیلی از اوزان با نفرات دوم حاضر بود اما پتانسیل کشتی ما به قدری هست که در هر وزن چندین چهره شاخص و شایسته کسب مدال را داشته باشد.
اگر مروری گذرا بر تاریخچه چهل سال اخیر کشتی آسیا داشته باشیم، درخواهیم یافت که به تعداد انگشتان یک دست هم فرصت قهرمانی به سایر تیم ها نداده ایم. حال چه شده که قهرمانانمان یکی پس از دیگری مغلوب حریفان نه چندان مطرح و سرشناس شده و یک شکست تلخ و تاریخی نصیب ورزش اول مان میشود؟!
چنین افت شدیدی اگر چه می تواند دلایل متعدد داشته باشد اما مهمترین عامل عقبگرد کشتی ایران را باید در راس کادر فنی آزاد کاران جستجو کرد. پژمان درستکار با همه تلاش و نمایشی که برای ابراز شایستگی های خود به خرج می دهد اما هیچگاه در اندازه های سرمربیگری تیم ملی بزرگسالان نبوده و نیست. او که با فاصله کمی از المپیک توکیو ۲۰۲۱ به این سمت دست یافته، در هبچ فدراسیونی به جز فدراسیون علیرضا دبیر فرصت رسیدن به این جایگاه را پیدا نمی کرد. به جرأت می توان گفت حتی مطرح شدن نام او برای سرمربیگری تیم ملی در میان آن همه نام های بزرگ و شاخص صاحب سبک و عنوان دار، شگفتانه ای بود که تنها علیرضا دبیر، رفیق گرمابه و گلستان پژمان قادر به رقم زدن و محقق کردن آن بود! نتایج نسبتا موفقیت آمیز قبلی که طی یکی دو سال اخیر توسط آزاد کاران کسب شده را نباید پای توانمندی های او گذاشت، که آن پیروزی ها و آن درخشش حاصل سازندگی و دور اندیشی مربیان قبلی بوده است!
عیار درستکار را از اینجا به بعد باید سنجید. قهرمانان بزرگ امروز کشتی ایران همه دانش آموختگان مکتب مربیان پیش از پژمان درستکار بوده و هستند که می توانند با حفظ وضعیت فعلی تا سال های سال موفقیت تیم ملی را تضمین کنند. همان گونه که در مسابقات جهانی ۲۰۲۱ اسلو و ۲۰۲۲ بلگراد عصای دست کادر فنی تیم ملی شده و به نتایج مطلوبی رسیدند. اما در گذر زمان شاهد بروز تغییراتی در سبک و سیاق کشتی گرفتن قهرمانان ایرانی بوده ایم. حسن یزدانی را که نماد نسل معاصر کشتی ایران است، ببینید که کمتر شباهتی با آن گذشته شکوهمند و با اقتدار خود دارد. سایر نفرات هم نه تنها پیشرفتی نداشته اند که دچار افت چشمگیری هم شده اند.گویی آنها در مسیر هماهنگ شدن با آموزه های کادر فعلی، دانسته های قبلی خود را هم فراموش کرده اند!
واقع بین اگر باشیم مدال آوری و کسب موفقیت در کشتی امروز دنیا به مراتب آسان تر از سالهای قبل و بخصوص دو سه دهه گذشته است. چرا که به جز چند کشور محدود، سایر تیم های ملی توجه چندانی به این رشته نداشته و به نوعی صحنه را برای قدرت های حاضر خالی کرده اند!
در چنین شرایطی که کسب مدال در مسابقات جهانی هم چندان سخت و دور از دسترس نیست، عدم نتیجه گیری در مسابقات آسیایی یک شکست فاجعه بار، غیر قابل توجیه و دور از انتظار به شمار می رود که باید سرمربی تیم و مسوولین فدراسیون کشتی نسبت به چرایی آن پاسخگو باشند.