در این سرای بی‌کسی نشسته‌ام به در نگاه می‌کنم دری‌که آه می‌کشد تو از کدام راه می‌رسی خیال دیدنت چه دلپذیر بود جوانی‌ام در این امید پیر شد نیامدی و دیر شد ——————– در سرای بی کسی، بی کس دَرآ هر چه را بگذار بیرون سَرا
#مود
۷۱۰ بازدیدیکشنبه ۲۷ فروردین ۱۴۰۲ - 0۸:۴۰
این مطلب توسط کاربران طرفداری ارسال شده است و دیدگاه طرفداری نیست.