28 سالمه دانشجوی دکتری هنوز هیچ پولی ندارم داداشم کارش به سختی و خطرناکی کار توی معدنه با اینکه تحصیلات دانشگاهی داره و حقوق کم
پدرم با حقوق ناچیز بیمه، خواهرام بیکار و مجرد توی خونه با اینکه اونا هم مدارک دانشگاهی دارن با رشته های تحصیلی خوب.
واقعا تف به این مملکت... هیچ انگیزه و امیدی ندارم برای آینده نه نمیتونم فرار کنم و برای آینده ام هم کلی نگرانم و خانواده ام ساپورت نمیتونن بکنن منو در رقابت ناعادلانه با رقبای پولدار و سهمیه ای و از ما بهترون.
توی آینه به خودم نگاه میکنم از خودم بدم میاد، یه ماه پیش به سرم زده بود خودکشی کنم و هیچ کسیو هم نداشتم باهاش حرف بزنم توی کاغذ با خودم حرف میزدم و خودم جواب خودمو میدادم.
خدایا این چه حکمتیه؟ میدونم از من بدبخت تر هم توی این کشور هست کم هم نیستن ولی چرا منو از هر طرف تحت فشار گذاشتی چرا هر بلایی بود سر من داری میاری؟
این کشور چی از جون من و امثال من میخواد؟ تا چند نسل باید قربانی خودخواهی بقیه بشیم؟