برق در چشمانش موج می زند، دستبند به دستانش وصل است و دوربین ها هم لحظه ای آرام و قرار ندارند اما حاجی از خوشحالی در پوست خودش نمی گنجد. این را به راحتی می شود از برق چشمانش در حین انتقال به زندان متوجه شد. البته تعجبی هم نیست. برای فردی که به نشان حمایت خالصانه (!) از رفتگران زحمت کش تشخیص می دهد با پوشیدن لباس محترمشان راهی استادیوم ورزشی شود، عکس انداختن با دستبند هم نوعی افتخار محسوب می شود. اصلا تعجب نکنید که فردا در شبکه های اجتماعی از حاجی یک سلفی شسته و رفته در زندان بیرون بیاید با این مضمون: " من و دوستم داوود خطر، یوهویی " باور کنید احتمال رخ دادن چنین مساله ای در صورت ادامه دار شدن حبس حاجی، بالای 50 درصد است!! پیش بینی رفتارهای کاملا منحصر به فرد حاجی برای هر فردی که ذره ای از وی شناخت داشته باشد، همچون آب خوردن می ماند. علی دایی را فراموش کنید. او مغرور و  لجباز است و فقط و تنها فقط منافع شخصی خودش برایش اهمیت دارد. در این مساله کوچک ترین تردیدی وجود ندارد اما بحث دعوای وی با حاجی خیلی فراتر از این مسائل شخصی است. هیچ گاه این منطق را نفهمیدم که چگونه می شود به بهانه زدن 6 گل به کره جنوبی، اشتباهات یک فرد بخشیده شود. این منطق اندک هواداران حاجی مایلی البته بی شباهت به خود حاجی نیست. برای رفتار شناسی مایلی کهن شاید لغت «مصلح جهانی» برازنده ترین واژه  باشد. حاجی خودش را رابین هود زمان می داند. می خواهد تک نفره دنیا و آدم های بد قصه را مجازات کند بدون آنکه ذره ای، حتی ذره ای در آینه به خودش خیره شود. چه آن زمان که به نامزد غیر رسمی افشین قطبی حمله کرد و معتقد بود قطبی روانه جهنم خواهد شد و چه زمانی که بیانیه ای صادر کرد و عرق شرم را بر پیشانی خونی ترین دشمنان قلعه نویی جاری ساخت!! حاجی خودش را مصلح دنیا می داند، حاجی می گوید که تنها آدم خوب روزگار است و بقیه در این فوتبال از ریشه مفسد هستند. تریبون به دست می گیرد و با ادبیاتی کاملا انحصاری دیگران را از لب تیغ می گذراند. نعوذبالله در جایگاه خدا هم تصمیم گیری می کند، قطبی را به جهنم می فرستد و دیگری را به بهشت. به راحتی می شود لیستی دست کم 50 بندی از توهین ها و  تهمت های مختلف حاجی نسبت به 50 فرد گوناگون تهیه کرد. حاجی جایگاهت چیست؟ خدا تو را مامور اصلاح این فوتبال کرده است؟ علی دایی سر انجام رضایت داد تا بلکه این داستان پر پیچ و ختم خاتمه یابد اما برای آن ها که روح و روان حاجی را می شناسند، به هیچ عنوان پیش بینی عدم رضایت حاجی دشوار نبود. چراغ اول را استاد فریاد شیران با آن مصاحبه تاریخی روشن کرد: " دایی باید عذرخواهی کند. " فارغ از اینکه فریاد شیران در مجموع چه نقشی را در این میان ایفا می کند، ادعای او کاملا برگرفته از خلق و خوی حاجی است. صبح امروز « علی های» حاجی یک به یک به صف شدند تا وی را از زندان خارج کنند اما حاجی محکم و قرص اعلام کرد که به هیچ عنوان قصد خروج از زندان را ندارد!! روزها می گذرد، دنیا تغییر می کند، فصل ها یک به یک عبور می کنند اما حاجی مایلی همان حاجی مایلی است. تندرو تر، عصبی تر و پرخاشگرتر می شود اما به هیچ عنوان تغییر دیگری در وی صورت نمی گیرد. حاجی رابین هود وار همچنان می خواهد این فوتبال را اصلاح کند. البته بعید نیست در این میان علت عدم رضایتش برای خروج از زندان، اصلاح خلافکاران حاضر در آن باشد!! باور کنید احتمال این مساله نیز بیش از  همان 50 درصد است! استاد فریاد شیران می گوید که مایلی برنده جدال با دایی بوده است. البته که برای حاجی چنین شرایطی به منزله برد است و حتی اگر دنیا هم او را بازنده مطلق این فوتبال بنامد، او باز هم خودش را تنها برنده معرفی می کند. ای کاش یکی پیدا می شد به حاجی می گفت که ما، همه هواداران و دوست داران این فوتبال قبول کردیم که شخص شما برنده، صالح و یکی یک دانه این فوتبال محسوب می شود. ای کاش حاجی این جام پیروزی و صالح بودنش را هر چه سریع تر بردارد و برود...