"این متن در سال 2018 نوشته شده زمانی که رونالدو بهترین بازیکن وقت جهان بود"
از شخصیت کریس رونالدو خوشم نمیاد. آدمی خودخواه، خودپسند، خودنما، تظاهرگرا، مادیگرا، ننر، مغرور، بدجنس، بیقید، انتقامجو، گستاخ و حسود، کسی نیست که بتونم ازش خوشم بیاد. همه خصلتهایی که حتی اگه یکیش رو در کسی سراغ داشته باشیم ممکنه باش قطع رابطه کنیم، یکجا داره. اما ازینکه به هرچی که میخواد میرسه، خوشم میاد. هتتریک پشت هتتریک، افتخار پشت افتخار، رکورد پشت رکورد، موفقیت پشت موفقیت. رونالدو برای من تعریف کاملی از چیزیه که بش میگم «رذل دوستداشتنی». به کامیابیهای فوتبالیش اهمیت نمیدم، چون فوتبال برام مهم نیست، اما پیروزیهای خارج از فوتبالش که داره با پیروزیهای فوتبالی بدست میاره برام مهمه. رونالدو یه مثال نقض خیلی خیلی بزرگ برای روایت کلیشهای مذهب از دنیاست که میگه آدمای رذل تو همین زندگی دنیوی هم سعادتمند نمیشن! رونالدو رذل بود و شد. گستاخی کرد و شد. بدجنسی کرد و شد. خودخواهی کرد و شد. به اخلاقیات مذهبی بیاعتنا بود و شد. دیگران رو تحقیر کرد و شد. دوربینها رو پرستید و شد. پول پارو کرد و شد. با شهرت مست کرد و شد. با هر زنی که خواست خوابید و شد. به هر نصیحتکننده باتقوایی پشت کرد و شد. رونالدو قیام تکنفرهی یک آدم گستاخ، علیه دنیایی بود که آدمها رو در دو لیست خوبها و بدها جاسازی میکرد. تلاشش در فوتبال فقط برای رسیدن به قله فوتبال نبود. برای این بود که به استانداردهای تحمیلی دنیا دهنکجی کنه. که بگه خوب و بدهای شما هیچ ارزشی برام نداره، چون خودم تعیین میکنم که چه چیزی برام خوبه و چه چیزی نیست. امروز این گستاخ موفق، الگوی میلیونها کودک و نوجوان در سراسر دنیاست. مبلغان دین و آموزگاران اخلاق باید تغییر تاکتیک بدن. اون آموزههای قدیم که قالبهای خوب و بد فیکس رو به بچه معرفی میکرد دیگه جواب نمیدن. ما سوپراستاری داریم که نقطه مقابل سوپراستارهای معنویه. هرچی که ستارههای معنوی هستند، این معکوسشه، و نه تنها حالش خیلی خوبه و خوشبخته، بلکه حال میلیونها نفر رو هم خوب میکنه.
من از کریس رونالدو خوشم نمیاد، اما امیدوارم همینطور به گلزنی به استانداردهای کهنه ادامه بده. اگه دین میخواد هنوز بگه که آدم خوب بودن همون تعریفی رو داره که هزار سال پیش داشت، باید توجیهات خیلی قویتری براش دست و پا کنه. اینکه آدم بدها دنیای بدی دارند، دیگه کسی رو قانع نمیکنه.
EricNotes