دان کالاسیمون، ستون نویس اختصاصی بلیچر ریپورت می نویسد. بعد از آنکه اینترمیلان بعد از گذشتن 11 هفته از رقابت های سری آ، در جایگاهی بهتر از نهم قرار نگرفته است، طاقت اریک توهیر اندونزیایی بالاخره طاق شد و با کنار گذاشتن ماتزاری، مانچینی را به کار گمارد.
مسلما طرفداران اینتر خاطرات خوشی با مانچو دارند چون به همراه وی در بین سال های 2005 تا 2008، سه قهرمانی پیاپی کالچو، دو قهرمانی کوپا ایتالیا و دو قهرمانی سوپرکاپ ایتالیا داشته اند. اگر چه کسب این عناوین، دستاورد بزرگی تلقی می شود، طرفداران جدی تر سری آ به یاد دارند که در آن زمان فوتبال ایتالیا به دلیل رسوایی ناشی از کالچو پولی، شرایط نابسامانی داشت.
با توجه به وضعیت آشفته یوونتوس و تحت تاثیر قرار گرفتن سایر قطب های قدرت در سرزمین چکمه، اینتر با اختلاف زیاد، تنها تیم قدرتمند آن زمان بود. کسب هر عنوانی توسط باشگاه میلانی غیر از اسکودتو در آن دوران می توانست شکست تلقی شود. مساله دیگری هم که نباید فراموش شود، آن است که در پایان 226 بازی روبرتو مانچینی در جوزپه مه آتزا، اوضاع و شیوه بازی تیم به کسل کنندگی میل می کرد.
بر همین اساس، دلایل دیگری هم برای جدا شدن راه ماسیمو موراتی و مانچو با وجود کسب عناوین متعدد، وجود داشت. رابطه بین سرمربی سابق لاتزیو با هیئت مدیره هم چندان جالب نبود و آنها در کنار توفیقات داخلی، انتظار درخشش قاره ای از تیم را هم داشتند.
در مقابل، جانشین مانچینی، ژوزه مورینیو، توانست تنها در دومین سال حضورش در میلان، این تیم را به سه گانه تاریخی برساند. این فوق مربی توانست کاری که مانچو از انجام آن عاجز بود را صورت داده و ایتالیایی ها را به قهرمانی چمپیونز لیگ رهنمون کند. تنها نکته ای که سرمربی ایتالیایی توانسته بود در آن زمان ثابت کند، توانایی اش برای فتح عنوان های داخلی توسط تیمی بسیار قدرتمند در نبود رقبای قابل توجه بود.
به قلم دان کالاسیمون، وبسایت بلیچر ریپورت
در نظرسنجی طرفداری در این باره، شرکت کنید.