(( نمیدانم من چکار کرده ام که شهید نمی شوم شایدقلبم سیاه است. خدارحمت کند حاج ستوده را ،وقتی باهم صحبت میکردیم می گفتیم اگر جنگ تمام شود ما زنده باشیم چکار کنیم ؟ واقعاّنمی شود زندگی کرد و به صورت خانواده های شهدا نگاه کرد… واین جاست که ماوجاماندگان از قافله نورباید بگوییم خوشابه حال آنان که با شهادت رفتنند.)) جا دارد که در این جا جمله مشهور سردار شهید صیاد شیرازی را بیان کنم او می گوید: در تمام دورانی که همراه رزمندگان و فرماندهان دفاع مقدس خدمت حضرت امام می رسیدم ، فقط یک بار دیدم که امام رزمنده ای را در آغوش گرفت و پیشانی اش را بوسید ، و آن کسی نبود جز شهید مرتضی جاویدی ، یا همان اشلوی معروف. (۲) اینگونه بود که وقتی صیاد شیرازی به قصد زیارت مزار شهید مرتضی جاویدی در روستای جلیان (شهرستان فسا در استان فارس) می رفتند از فاصلة چند متری قبر شهید مرتضی جاویدی با پای برهنه وارد می شدند.