راستش با پدرم خیلی اختلاف نظر دارم.تا اونجایی که اصلا نمیخام باهاش زیاد رفت و آمد داشته باشم.اصلا با تفکرش سازگار نیستم
امروز داشتم در مورد شغل بحث میکردیم.میگفتم من الان دانشجوام و میخام یه کار اینترنتی راه بندازم که هم چه تو روز های تعطیل چه دانشگاه بتونم کار کنم و هم با زمان کلاس ها تداخل نداشته باشه.حدود یک سالی میشه در موردش تحقیق کردم.حقوقش و نحوه کسب درآمدش و ...
بعد یک سال اومدم این موضوع رو باهاش مطرح کردم فورا زد تو ذوقم.که نه این کار فلانه حقوقش ثابت نیس و ... بهش میگم پدر من من یک سال میشه تحقیق کردم از آدم های زیادی مشورت گرفتم و حقوقش خیلی خوبه.میگه نه.تو باید کنار دانشگاه مهارت یاد بگیری که بتونی به کاری مشغول شی که حقوقش فوقش ۱۵-۲۰ تومن.تازه اگه اینقدر باشه! بعد توقع داره بعد کارشناسی فوق لیسانس رو هم بگیرم.بهش میگم شما فرض کن بر فرض محال من کارشناسی رو تا ۲۲ سالگی تموم کنم.فوق لیسانس هم تا ۲۴ سالگی.بعد دو سال برم سربازی!تا اونوقت شده ۲۶-۲۷ سالم و تازه میخام شروع به کار کنم! بدون هیچ سرمایه ای. در صورتی که الان میتونم با این کار اینترنتی شروع به کار کنم و میشه به راحتی ۱۵-۲۰ تومن بدست آورد و تا ۲۶-۲۷ تازه بیشترم میشه.هم تا اونوقت سابقه کار دارم هم سرمایه برای یه کار جدید و هم زحمت کمتری داره هم وقت کمتری ازم میگیره.با این اوصاف قبول نمیکنه
واقعا چی تو مغز خانواده ایرانی فرو کردن که کار استخدامی تنها شغلی هه که میشه مشغول به کار شد ?
ته استدلالشون اینه که حقوق ثابت با بیمه.اونم تازه با چندرغاز حقوق.بدون هیچ امتیاز مثبتی