امروز عملا وارد دومین روزی شدیم که خبر فسخ قرارداد علیرضا بیرانوند منتشر شده و مقصد این دروازه بان همچنان نامشخص است. طبق اتفاقاتی که در این دو روز رخ داده ارتباط بین مدیران پرسپولیس و این بازیکن بسیار شکرآب تر از آن است که این دروازه بان به این راحتی ها به دروازه پرسپولیس برگردد و حالا به همین بهانه هم گریزی به آمار این بازیکن در فصل گذشته و چالشی که برای پرسپولیسی ها ایجاد شده، می زنیم.

به گزارش طرفداری، علیرضا بیرانوند در فصل گذشته مجموعا در 29 بازی برای سرخ ها به میدان رفت و طبق ارزیابی های متریکا در 5 بازی به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد و در این بین در 18 بازی از 29 بازی دروازه پرسپولیس بسته ماند، البته در این میان بازی مقابل آلومینیوم و نساجی را هم به شمار آورده ایم بازی هایی که در آن علیرضا بیرانوند به ترتیب اخراج و تعویض شد. به هر حال بدون شک می توانیم این بازیکن را یکی از عوامل موفقیت سرخ ها در این فصل بدانیم اما حالا پرسپولیس با اتفاقاتی که رخ داده است وارد چالش بزرگی شده است.

یک قانون کلی برای پرسپولیس در تاریخ لیگ برتر وجود داشته و این قانون که البته اکثر تیم ها را شامل می شود این است که هر فصلی که سرخ ها خیال شان از دروازه راحت نبوده نتوانسته اند فاتح لیگ شوند و موقعیت های قهرمانی را از دست داده اند. هنوز هم که هنوز است بسیاری از پرسپولیسی ها قهرمانی استقلال در لیگ بیست و یکم را تحت تاثیر عملکرد ضعیف لک و گوهری می دانند.

اما چه معیاری برای سنجش این موضوع وجود دارد؟ ما زمانی می توانیم بگوییم خیال یک تیم از دروازه اش راحت نیست که در مقاطعی از فصل هواداران و کادرفنی تیم به فکر استفاده از گلر دوم تیم در زمان حضور گلر یک تیم باشند و به عبارت دیگر زمانی که دروازه بان اصلی آنقدر ضعیف کار کند که اختلاف سطح بسیاری میان گلر یک و دو تیم وجود نداشته باشد. در چنین شرایطی حتی اگر دو دروازه بان تیم هم از سطح بالایی برخوردار باشند، باز هم آن اطمینان خاطر به دلیل حواشی موجود برای تیم درون دروازه به وجود نمی آید. ما نمونه های این چنینی در فوتبال ایران کم نداشته ایم و می توانیم به سال هایی اشاره کنیم که استقلال از دو دروازه بان هم سطح مثل محمدی، طالب لو یا رحمتی و طالب لو استفاده می کرد و معمولا در تک تک این فصل ها حتی با این که هر دو دروازه بان در سطح بالایی بودند اما استقلال را وارد حاشیه می کردند. قانون کلی بدین سان است که هم خود دروازه بان باید از جایگاهش اطمینان خاطر داشته باشد و هم باید این اطمینان را به هوادار و کادر فنی انتقال بدهد و به نوعی صاحب بی چون و چرای دروازه تیمش باشد.

اگر داشته های بازار فوتبال ایران در پست دروازه بان را بررسی کنید متوجه می شوید مارکت فوتبال ایران چیزی برای عرضه به پرسپولیس یا استقلال در این پست ندارد. تمام دروازه بان های سطح اول ایرانی با تیم های خود قرارداد بسته اند و به نوعی حالا سرخابی ها مانده اند و یک علیرضا بیرانوند و بیرانوند به هر کدام از این دو تیم بپیوندد تیم دیگر برای خرید یک گلر مطمئن باید دنبال دروازه بان های خارجی باشد. از سویی تجربه ثابت کرده گلرهای خارجی نمی توانند عملکردی به خوبی دروازه بان های سطح اول همان کشور را بر جای بگذارند، چرا که هم از مشکلات ارتباطی و زبانی رنج می برند و هم پست دروازه بان پستی است است که نیاز به یک کاریزمای خاص از سوی دروازه بان دارد که با توجه به مشکلات زبانی تا حدی در این فاکتور دروازه بان های خارجی دچار مشکل می شوند. البته در تاریخ لیگ دروازه بان های خارجی تراز اول کم نداشته ایم و شاید بهتر است موضوع را از این زاویه بیان کنیم که گلر خارجی به زمان بیشتری برای جا افتادن نیاز دارد و مثل یک هندوانه دربسته است که اگر در میانه های فصل عملکرد خوبی نداشته باشد باشگاه وارد بحران می شود چرا که تغییر گلر در میانه های فصل بسیار سخت است اما این قضیه برای گلرهای تراز اول ایرانی کمتر پیش می آید چرا که هم آن ها نسبت به فوتبال ایران شناخت دارند و هم مدیران از آن ها قبل از خرید!

به نوعی علیرضا بیرانوند به اولین نبرد مستقیم استقلال و پرسپولیس برای قهرمانی در لیگ بعدی تبدیل شده است و تیمی که در جذب آن شکست بخورد باید برای پست دروازه اش قمار بکند چرا که بازار از دروازه بان های مطمئن خالی شده است.

در نبود بیرانوند قطعا بزرگترین نامی که بدون تیم مانده حسین حسینی است، دروازه بانی که هیچگاه در طول دوران حرفه ای خود به صورت پیوسته نتوانسته عملکرد یکنواخت و خوبی را از خود برجای بگذارد و حضورش درون دروازه استقلال همواره از تلورانس بالایی برخوردار بوده و همین تلورانس نیز در رابطه او با هواداران وجود داشته و حالا اوضاع به گونه ای رقم خورده  که اگر تیمی به سمت حسینی برود انگار در این نبرد شکست خورده و عقب نشینی کرده است. احتمال بازگشت حسینی به استقلال بسیار بالاتر از حضور این بازیکن درون دروازه پرسپولیس است چرا که قطعا هواداران پرسپولیس نمی پذیرند با خروج بیرانوند به حضور دروازه بانی رضایت بدهند که بخشی از نتایج خوب خود در دربی های لیگ برتری سال های اخیر را مدیون او هستند. وقتی آمار دروازه بان ها در فصل گذشته را بررسی می کنیم اعداد و ارقام هم حکم بر برتری بیرانوند می دهد و در مجموع به نوعی آینده حسینی نیز بسیار به تصمیم بیرانوند وابسته شده است.

حسین حسینی فصل قبل در استقلال 12 کلین شیت داشت. او پایین تر از بیرانوند (18) حسین پورحمیدی (17) کریستوفر نت و پیام نیازمند (14) حامد لک و محمدرضا اخباری (13) هفتمین دروازه بان موفق لیگ برتر بیست و دوم بود. فاصله بین او و بیرانوند زیاد است.

آخرین سنگر اما بهای سنگینی دارد! قیمت یک دروازه بان خوب که عبدالله ویسی می گفت از پدر و مادر خوب هم مهم تر است و الان می گویند از اولاد خوب هم به درد بخورتر است، واقعا گران است! اصلا داستان ناسازگاری بیرانوند از زمانی شروع شد که شنید محمدرضا اخباری پول زیادی از تراکتور خواسته و با مبلغ سنگینی به گل گهر رفته است!