اوتو اسکورتسنی» Otto Skorzeny، مرد روزهای سخت هیتلر بود. افسری خشن با دیدگاهی منحصربهفرد که فرماندهی نخبهترین واحدهای ارتش نازی را بر عهده داشت.
مردی با چهرهای زخمی که سالها جنگ، از او مبارزی سرسخت ساخته بود. داستان زندگی او، از اروپای بههمریختهٔ دهه ۲۰ و ۳۰ میلادی شروع شد. سالهای پرآشوب و خشنی که حتی داشتن زخمی روی صورت، نشانهٔ شجاعت و افتخار به شمار میرفت. زخمی که تا پایان، مسیر زندگی «گرگ خاکستری» هیتلر را دگرگون کرد. در ۱۹۲۸ میلادی/ ۱۳۰۷ شمسی، اسکورتسنیِ ۲۰ ساله که هنوز در کالج فنی وین درس میخواند، چیزی را که در زندگی به دنبالش بود، دریافت کرد. زخمی عمیق روی گونه، که درنتیجهٔ یکی از دوئلهای معروف در دانشکده، با شمشیر روی صورتش ایجادشده بود و به او ظاهری خشن میداد. این «زخم افتخار» (با آلمانی، «schmisse»)، غنیمتی بود که بسیاری از جوانان آلمانی و اتریشی در اوایل قرن بیستم آرزویش را داشتند. زخمی که معمولاً در دو ئلهای برادریِ دانشگاه ایجاد میشد. دوئلهایی که پیروز واقعیِ آن، کسی بود که با زخمی بدقواره از میدان بیرون میآمد، نه کسی که این زخم را ایجاد کرده بود. در آن شرایط هیجانی و همزمان با سالهایی که آلمان در تبوتاب نظامیگری میسوخت، یک صورتِ زخمی مدرکی بود که نشان میداد صاحبش حاضر است حتی خودش را برای رسیدن به هدفی بزرگ فدا کند. اسکورتسنی سالها بعداً گفت: «دانش من از درد، با تیغ حاصل شد؛ یاد گرفتم که هرگز نترسم و هر زمان درگیر دوئلی میشوم، تمام حواسم روی گونهٔ حریفم باشد؛ همانطور که در جنگ اینگونه است. تو نمیتوانی وقت باارزشت را صرف غصه خوردن برای خودت کنی. باید هدفت را قاطعانه انتخاب کنی و به همانجا ضربه بزنی.»