مریم طوسی: دوستِ مهـــــربانم آخریڹ ساعات آباڹ است....

... انارها ترڪ برداشتہ خرمالوها را چیده اند برگ ها دارند ڪف پوش خیاباڹ مي شوند زیباتریڹ رنگ آمیــــــــــزی طبیعت ومظلوم تریڹ فصڸ ساڸ و مڹ عاشقانہ تورا از پائیز خدا هدیہ گرفتم اهڸ هرجایي ڪہ باشي پائیزت با مڹ یڪي ست اگــــــــــرخرمالوهای دستانت گل انداخت مرا بہ نوبرانہ ای گس مهمان کن ... که دوستتان دارم..