تیم های پرسپولیس و آلومینیوم اراک روز گذشته به مصاف هم رفتند.
به گزارش طرفداری، بازی تیم های گل محمدی و حسینی به سود پرسپولیسی ها به پایان رسید و در این مطلب نیم نگاهی فنی به نکات شاخص این بازی خواهیم انداخت:
- مهدی ترابی، آزاد تر از همیشه
در بازی امروز پرسپولیس مثل خیلی از مقاطع فصول گذشته از نداشتن یک مهاجم نوک تمام کننده خوب رنج می برد و در همین راستا در جلوی زمین باز هم ما شاهد همان بازی شناور بازیکنان تیم بودیم و شاخص ترین چهره این شکل از بازی مهدی ترابی بود. ترابی به عنوان هافبک سمت چپ سیستم 442 پرسپولیس روی کاغذ بود اما او اکثر فعالیت هایش را روی نیم فضای سمت چپ انجام می داد و بدون هیچ محدودیتی به سمت چپ هم شیفت می کرد، به نوعی بهتر است بگوییم که مهدی ترابی مهره ای بود که برتری عددی را به پرسپولیسی ها در صحنه های هجومی می بخشید و همواره یک گزینه پاس بسیار مطمئن بود. پرسپولیس با این شکل از بازی خیلی از بازی های چند فصل اخیر را با پیروزی پشت سر گذاشته و حتی در این مدت نشان داده که این سیستم گل محمدی رابطه خوبی با مهاجم های ایستا و بلند زن ندارد بلکه مهاجمانی می توانند در این سیستم به خوبی حل شوند که از آگاهی محیطی و بازی بدون توپ خوبی برخوردار هستند و در این بازی شناور حل می شوند.
- علی نعمتی، سایه مهدی ترابی!
همانطور که گفتیم مهدی ترابی در این بازی تحرک بسیار زیادی در عرض خط دفاعی آلومینیوم داشت و همین قضیه باعث شد تا روی کاغذ سمت چپ خط حمله که در اختیار ترابی بود خالی تر از حد معمول باشد و این اتفاق باعث نفوذ های پی در پی علی نعمتی شد. نفوذ و حملات علی نعمتی تنها مختص به صحنه گل نبود و پیش از این که او با یک ضربه چیپ دروازه آلومینیوم را باز کند بار ها به دل دفاع آلومینیوم زد و دقیقا روی برنامه مشخصی که از قبل کادر فنی پرسپولیس در نظر گرفته بود او با یک فرار عالی روی پاس سروش رفیعی توانست خودش را در موقعیت گل قرار دهد. شک نکنید که این قضیه و نفوذ های علی نعمتی از پیش کارشده بود چرا که وقتی سروش رفیعی صاحب توپ شد از همان ابتدا نگاهش به جناح چپ بود و به دنبال فرصت مناسب برای صاحب توپ کردن علی نعمتی....
- شهاب زاهدی نیاز به حل شدن در این شناوری دارد
اگر فرض را بر این بگیریم که پرسپولیس تا انتهای فصل می خواهد از زاهدی به عنوان یکی از مهاجمان اصلی اش استفاده کند، باید به این نکته هم اشاره کنیم که حداقل در بازی اول اینگونه به نظر رسید که شهاب زاهدی از آن دست مهاجم های ایستایی است که زمان می برد در این سیستم حل شود و این مسئله را می توانستیم در تک تک دقایق بازی دیروز مشاهده کنیم. به نوعی بهتر است بگوییم در این شکل از بازی مهاجم باید خودش را در موقعیت قرار بدهد و اگر مهره مورد نظر مهاجمی است که صرفا از تواناییی های تمام کنندگی خوبی برخوردار است سخت است با این سیستم هماهنگ شود و زاهدی هم برای ادامه راهش در پرسپولیس باید فکری به حال این قضیه کند، یکی از ویژگی هایی که آل کثیر را از مهاجمان دیگر برای پرسپولیس متمایز می کرد همین امر در موقعیت قرار گرفتن و حتی حضور در فاز دوم بازیسازی بود.
- سروش رفیعی، چهره ویژه فاز یک و دو بازیسازی!
سروش مجموعا در این بازی از تحرک بالایی برخوردار بود و با توجه به این که پرسپولیس نیاز مبرمی به پاس های بلند با دقت داشت، رفیعی معمولا دریافت کننده پاس های خط اول بازیسازی پرسپولیس بود و در این امر عقب نشینی قابل توجهی در زمین هم داشت و گاها تا خط دفاعی عقب می آمد تا توپ را دریافت کند. به نظر می رسد استفاده از دابل پیوت یا محوردوگانه سرلک و رفیعی پلن مناسبی برای این بازی بود چرا که سروش قدرت خوبی در ارسال پاس های بلند دارد و سرلک هم ازقدرت تخریبی خوبی برخوردار بود و همین یک ترکیب همگون را ساخته بود. معمولا تیم هایی که از یک محور دوگانه در میانه میدان استفاده می کنند باید چنین شیمی و ترکیبی را رعایت کنند.
بیشتر بخوانید: