بوسه باد خزونی با هزار نامهربونی زیر گوش برگ تنها میگه طعمه خزونی
برگ سبز و تر و تازه رنگ سبزشو می بازه غرق بوسه های باد و وحشت روزای تازه
می کَنه دل از درخت و میشه آواره کوچه کوچه ای که یادگارِ روزای رفته و پوچه
می شینه گوشه کوچه چشم به آسمون می دوزه می کُنه یاد گذشته دلش از غصه می سوزه
یاد باد یادِ گذشته شاد باد این دلِ زرد و تهی در حسرتِ دیدار باد
یادِ روزایی که کوچه زیر سایه تنم بود مهربون درختِ عاشق مستِ عطر نفسم بود
سهمِ من از بوسه باد چی بگم ای داد و بیداد همه زردی و تباهی مُردن و رفتن از یاد
سهمِ من از بوسه باد چی بگم ای داد و بیداد همه زردی و تباهی مُردن و رفتن از یاد
