فک نکنم هیچکس به اندازه ما دهه هفتادی ها و دوستان دهه شصتی از کودکیش لذت برده باشه ، عموپورنگ فیتیله عموقناد ، از این محله به اون محله ، کلی کارتون هر هفته انتظار برای دیدن فیلمای چارلی چاپلین و نورمن و لورل هاردی که هیچوقت نفهمیدیم لورل کدومه هاردی کدومه? بازی با بچه های محله اونم نه یکی ، هزار تا بازی و کلی لذت دیگه که معنی زندگی اونموقع بود نه الان ، وقتی می گفتن طرف ۲۲ سالشه می گفتیم واو چقدر سنش بالاست ولی الان خودم که ۲۵ سالمه خودمو بچه می دونم /:فضای مجازی و موبایل و تکنولوژی واقعا زندگی رو نابود کرد نسلای بعد هفتاد البته به غیر از ۵ سال اول دهه هشتاد هیچی از دنیا نمی دونن و اصلا معنی لذت رو نمی دونن
یه زمانی برای آخرین بار همه اینا رو تجربه کردیم بدون اینکه بدونیم آخرین باره