وجود حروفی که صدای مشترک و نوشتار مختلف دارن، مثل " س، ث، ص" / "ت، ط" / "ز، ذ، ظ" / "غ، ق" / "ه، ح"
اعراب اینها رو دارن ولی صداشون مشترک نیست و در مواردی تلفظ اشتباه کلاً معنی واژه یا حتی جمله رو عوض می‌کنه در حالی که همه اینها با نوشتار مخلتف ولی صدای مشترک در فارسی کاربرد دارن
توی کوردی (با رسم‌الخط عربی) فقط از "س"، "ت"، "ز" و "ق" استفاده میشه
در مورد "ه" و "ح" هم هردو استفاده میشن
دو تا مشکل اصلی و البته قابل حل داره:
اول اینکه متاسفانه توش بیش از حد از افعال مرکب استفاده میشه. مثلا جالبه بدونید فعلی مثل " حرفیدم " با وجود اینکه عوامانه به نظر میاد ولی خیلی بسیط تر از فعل " حرف زدم " هستم. از " حرفیدم " افعالی و مصادری مثل حرفاندم ، حرفیدن ، حرفاندن و... بیرون میاد. یا " گریستم " خیلی بسیط تره از فعلی مثل " گریه کردم "
دوم هم که دوستان اشاره کردن مسئله رسم الخطه. این الفبای عربی شده پاشنه آشیل زبان فارسی. اگه میخوایم فارسی زبان مهمی بشه باید یه رسم الخطی استفاده کنیم که هم آسون و هم نام آشنا و بین المللی باشه که راه حلش الفبای لاتینه. تو ترکیه هم تجربه اش رو داشتن.
گفتن "ضعف" یا "نقص" برای زبان به نظرم کلا اشتباهه. چون که هر زبانی برای مردم یک منطقه ی خاص ساخته شده تا اون مردم بتونن با هم راحت ارتباط برقرار کنن. این زبان برای مردم خارج از اون منطقه ساخته نشده پس راحتی مردم بومی با اون زبان مهمه نه مردم خارجی. حالا ممکنه یک خارجی بیاد بگه چرا این زبان انقدر سخته یا چرا برای فلان مفهوم کلمه یا اصطلاحی در این زبان وجود نداره؟ علتش اینه اون مفهوم در اون جامعه اصلا ممکنه مطرح نبوده باشه یا هیچ اهمیتی نداشته پس طبیعتا نیازی هم نداشتن براش کلمه ای بسازن. وگرنه زبان یک پدیده بسته نیست. یکی از خصوصیات زبان همین قابل گسترش بودنشه و اینکه همیشه امکان داره شما وسعت بیشتری بهش بدید. مثلا پونصد سال قبل ما تو زبان فارسی کلمه ای به نام "گوشی" نداشتیم. ولی امروز داریم چون اون موقع مفهومی نداشت ولی الان داره پس براش کلمه ساختیم. یا گاهی کلماتی از زبان های دیگه وارد یه زبان دیگه میشن.
چند تا از نقاط ضعف که به ذهن خودم میرسه
- الفبای عربی که خودش کلی نقطه ضعف داره هم از نظر رسم الخط و هم گویا نبودن چون حروف صدا دار روی حروف قرار نمی گیره و از طرفی ما تو فارسی بعضی حروف رو نداریم و تلفظ نمی کنیم مثل ث ص ض غ ع ط ظ ح ذ ولی کلمات رو همینجوری می نویسیم مثلا یه عرب وقتی میگه ثریا ث رو واقعا ث تلفط می کنه ولی ما سریا تلفظ می کنیم و ثریا می نویسیم. این حروف برای خیلی از افراد که سواد بالایی ندارن همیشه مشکل ساز بوده و حتما زیاد دیدین که مثلا انتظار رو نوشتن انتضار و از این غلط های املایی مشابه
-اینکه اصلا جنسیت نداره یعنی حتی در حد ضمایر هم نداره مثل he و she و وقتی داریم میگیم او معلوم نیست طرف مذکره یا مونث و باعث گنگی در کلام میشه. زبان فارسی باستان سه تا جنسیت داشته که الان کاملا از بین رفته. داشتن سه تا جنسیت یاد گرفتنش سخته ولی اصلا نداشتن هم خوب نیست نه به اون شوری شور نه به این بی نمکی
- اینکه قیدهای پرکاربرد اکثرا عربی هستن و معادل فارسی ندارن.
ظاهرا، مثلا، اتفاقا، تقریبا، رسما، کاملا، احتراما، اولا، ثانیا، حتما، قطعا، مطمئنا، احتمالا، یقینا و ...
دیدگاه‌ها