از زمانی که کریستیانو رونالدو عزم آسیا کرد و بازوبند کاپیتانی یکی از تیم های قدرتمند عربستانی را بر بازو بست علاوه بر هیجانات این اتفاق برای کشورهای عربی در کشور ما هم تبعات و اثرات قابل توجهی داشت. حالا هر تیمی که نمی تواند بازیکن مورد نظر خود را جذب کند، ورزشگاه درست و حسابی ندارد، در زمین بازی نتیجه می گیرد دلیلش این است که رونالدو ندارد! برخی چنان با حسرت به این موضوع نگاه می کنند که تعجب آور است. سئوال اساسی اینجاست مگر فاصله نجومی ما با تیم های عربی از نظر بودجه و امکانات مالی و جذب ستاره ها چیز جدیدی است که برخی این گونه از خود بیخود شده اند؟ یا این که چرا عده ای سعی دارند این گونه تلقین کنند که ما دیگر از حالا به بعد از پیش باخته و شکست خورده ایم؟ مگر چند سال قبل ریوالدو مشهور در بنیادکار ازبکستان بازی نمی کرد؟ الان از آن تیم چه افتخاری به جا مانده است؟ علی پروین در این رابطه حرف جالبی زد: «با حضور این ستاره‌ها تکلیف بازیکنان خود عربستان چه می‌شود؟ با این شرایطی که فوتبال عربستان پیدا کرده تیم عربستان ضعیف‌ترین تیم جام ملت‌های آسیا خواهد بود و شک نکنید.» خواستم بگویم همه چیز در فوتبال با خرید چند ستاره درست نمی شود. این درست است که بسیاری از کشورهای آسیایی مثل کره و ژاپن در فوتبال سرمایه گذاری و مدیریت سطح بالاتری به نسبت ما دارند یا کشورهایی مثل عربستان و قطر پول، سخت افزار و امکانات بسیار بیشتری دارند اما نه این موضوع اتفاقی جدید است و نه می توان همه ناکامی ها و شکست های احتمالی خود را به آن نسبت بدهیم و پیش بازنده باشیم. این حرفِ «ما که رونالدو نداریم» هر چند صحیح است ولی بهانه خوبی نیست. مشکلات ما بیشتر از این که جنبه مالی داشته باشد جنبه مدیریتی دارد و گرنه ما هم در اندازه خودمان کم خرج فوتبال نمی کنیم. مثلاً همین سرخابی ها که بیشترین گلایه ها را دارند مبلغ قرارداد سرمربیان و ستاره هایشان چقدر است؟ لطفاً آدرس غلط ندهید.