دکترصادق رضادوست مدیرکل سابق وزارت کشور و مدرس عالی دانشگاه
همواره این سوال برای مردم مطرح است که انتخابها و وفاداری به آن در اجتماعات و اقوام مختلف تابع چه شرایطی است ؟ و چگونه یک نماد تبدیل به ارکان و اجزای هویتی مردم منطقهای میشود ؟ ولی در جای دیگر استقبالی از آن مشاهده نمیشود. اگر به خاطر داشته باشید در دولت اسبق تعدادی تیمهای با سابقه و ریشهدار مانند تیم فوتبال باشگاه پاس و صبا باتری و سایپا و غیره به استانهای همدان، قم و البرز واگذار شدند تا مثلاً عدالت ورزشی شکل یابد ولی به علت عدم حمایت مردم منطقه امروز از آنها فقط خاطرهای باقی مانده است.
سابقه فوتبال در گیلان از یک قرن گذشته ولی تنها نامی که از سال ۱۳۴۸ نزدیک ۵۷ سال همچنان بر تارک شهر انزلی میدرخشد تیم ملوان میباشد. تیم تهاجمی که از سال ۵۳ تا ۹۲ ۴ بار آقای گل تحویل فوتبال ایران داده است و در سال ۱۹۸۶ تا مرحله گروهی جام باشگاههای آسیا با ۲۱ گل زده صعود کرده و اولین قهرمان جام حذفی فوتبال ایران در سال ۱۳۵۵ بوده است و هم اولین قهرمان باشگاهی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی را کسب کرده است. این تیم فراز و فرودهای تامل برانگیزی را در تاریخ ۵۷ ساله خود طی نموده که که ستون و خیمه عمود آن را باید تعصب و عشق برخاسته از هویت افتخارآمیز مردم بندر انزلی نسبت به تیم ملوان دانست هر چند نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران نیز هیچگاه حمایت از این سنگر را رها نکرده است و پیشکسوتانی مانند غفور جهانی،فرهاد پورغلامی،محمد احمدزاده ، بهمن صالحنیا و مرحوم سیروس قایقران از نسل قدیم و بازیکنانی چون پژمان نوری و مازیار زارع و دیگر بزرگان هیچگاه ملوان را فراموش نکردند و نخواهند کرد چون ملوان تبدیل به مارک و برند منطقه آزاد بندر انزلی در جهان و کشور گردیده است و مردم منطقه شادیها و ناکامیهای خود را در پیروزی و شکست آن تفسیر مینمایند و هویت خود را علی رغم دهها فرصت اقتصادی ، علمی و سیاسی در وجود تیم ملوان تعریف میکنند پس بر مسئولین ، طرفداران و بازیگران صحنه و پشت صحنه،توسعه و ارتقا اهداف وفعالیتهای حرفهای آن فرض و واجب است ، از این پیشران انسجام اجتماعی میبایست هم به عنوان فرصتی راهبردی و هم توانایی بالقوه و بالفعل بهره ببرند و خودخواهی را بیش از پیش از خود دور سازند و مشارکت و همدلی را جایگزین آن نماید.