طرفداری | آریگو ساکی اعتقاد دارد که میلان به دلیل وابستگی بیش از حد به رافائل لیائو، مانند یک تیم عمل نمیکند. روسونری فصل را خوب شروع کرده بود اما شکست 5-1 در دربی دلامادونینا و تساوی بدون گل در هفته اول لیگ قهرمانان اروپا مقابل نیوکاسل باعث نگرانی هواداران این تیم شده است.
شب گذشته شاگردان استفانو پیولی با نتیجه ۱-۰ هلاس ورونا را از پیش رو برداشتند اما آریگو ساکی، سرمربی اسبق میلان، معتقد است که این تیم مانند یک گروه یک پارچه عمل نمیکند. ساکی در صفحه ۳۲ گاتزتا دلو اسپورت در تحلیل دیدار میلان مقابل هلاس ورونا نوشت که از پیروزی تیم سابقش شادمان نشده است. او در تحلیل خود نوشت:
پس از پایان بازی یکی از دوستانم زنگ زد و گفت: حالا خوشحال هستی که میلان پیروز شد. گفتم: نه زیاد. از من پرسید: چرا؟ پاسخ آسان بود: چون دیدم میلان همچنان تقلا میکند. اگر چه شکست دادن ورونا آسان نیست اما در مورد نتیجه شگفت زده نیستم. مشکل اینجاست که تیم پیولی هنوز مانند یک تیم یکپارچه عمل نمیکند. تیم یکپارچه یعنی یازده بازیکن با توپ یا بدون توپ فعال باشند، یعنی پرس کنند، یعنی زیر توپ نزنند، یعنی توپ را روی زمین زمین نگه دارند و همیشه در حال حرکت باشند.
او ادامه داد:
میلان باید مانند یک آکاردئون باشد، آنها باید بدانند چگونه در لحظه مناسب شروع کنند و آن را به پایان برسانند. تیم یکپارچه، با وجود اینکه برخی غیر از این فکر میکنند، باعث تقویت استعداد بازیکنان میشود، نه اینکه آن را محدود کند. از سوی دیگر، اگر بازی تیمی وجود نداشته باشد، استعداد به تنهایی فایده چندانی ندارد. همه باید این درس را یاد بگیرند اما در ایتالیا تعداد کمی آن را درک کردهاند.
ساکی باور دارد رافائل لیائو یکی از بازیکنانی است که اجازه نمیدهد روسونری به صورت یک گروه واحد عمل کند. او افزود:
به نظر من کمی سردرگمی در تیم وجود دارد و وظیفه پیولی این است که به آن نظم بدهد. او باید نشان دهد که او اولین کسی است که به ایدههایش ایمان دارد. لیائو گل خوبی به ثمر رساند، اما امروز میلان بیشتر برای وینگر پرتغالی خود بازی میکند و این یک محدودیت است. لیائو با نحوه حضورش در زمین، با به عقب برنگشتن خود و مشارکت نکردن در کار گروهی، اجازه نمیدهد مانند یک تیم عمل کنید. اگر میخواهید فوتبالی با کیفیت در سطح اروپا به نمایش بگذارید، همه بازیکنان باید در راستای پروژه شما عمل کرده و خود را برای تیم قربانی کنند.
