https://www.tarafdari.com/node/2373570
چیزهایی که بهش فکر کردم و به خاطر نادانی نافهمیهای زیادی که دارم، برای کمک گرفتن از دوستان به اشتراک میگذارم:
یکی از مهم ترین عارضههای و ایرادات رسانههای این عصر، امکان کامنت گذاشتن در لحظه ست:
برای مثال من پست علیرضا نجاتی راجع به بازی آرسنال، من سیتی رو خونده و نخونده، دربارش فکر کرده یا نکرده، سریع و به هر دلیلی میرم اون پایین اون پایین و مینویسم:
ویلسن عالیه، گواردیولا بدون رودری اینطور، آرتتا اونطور...
چیزی که باعث میشه برخلاف روزنامه یا کتاب، از همون اول یادداشت به فکرش باشم. به قول علی امیری فر به محض دیدن چیزی از فرانسه 2006 از زیدان و آنری و ریبری بگیم و.... این قضیه به قدری حاد میشه که دیگه خوندن متن هم تعطیل و صرفا با دیدن اسم کلینزمن، اسکرول میکنیم پایین که روباه نقرهای بود و عجب هدهای شیرجه ای میزد و در زلزله رودبار کمک کرد....
همهی اینها عالی، درست، ولی کلینزمن، ولی فرانسه 2006 ولی تختی، محمد علی، آرتتا و.... هزار و یک وجه دارند که نویسندهی هر متنی از نگاه خودش سراغ اون رفته و اگر من متن رو کامل بخونم دربارش فکر کنم و دربارهی "اون متن" و نه صرفا اون "سوژه" نظر بدم، عمق و دریای دانشم به راحتی وسعت پیدا میکنه.
*عکس پست، بهترین کامنت زندگی، وقتی تونی آدامز زیر کلیپی که براش در اینستاگرام ساخته بود نظر داد