داستانی را که در زیر می خوانیم داستان نجات محمد سلمان سرباز ارتش عراق است که پس از اجرای حکم اعدام توسط نیروهای داعش ، به شهادت نرسید و به طور معجزه آسایی نجات یافت .
پس از نجات از چنگال تروریست های وحشی و خونخوار داعشی محمد سلمان داستان خود را این گونه می نویسد.
بسم الله الرحمن الرحیم
قل لن یصیبنا الا ما کتب الله لنا
سوره : التوبة آیه 51
جز آن چه خدا براى ما مقرر داشته هرگز به ما نمى رسد.
می خواهم داستان اعدام خودم و دو تن از دوستانم را که توسط تروریست های داعش در روز 21 / 6 / 2014 اتفاق افتاد و به برکت نماز استغاثه به حضرت فاطمه سلام الله علیها عمری دوباره به من بخشیده شد را برایتان تعریف کنم .
در یکی از شهرها جنگ سختی میان ارتش و داعش در گرفته بود و ارتش مجبور به عقب نشینی شد . شب تیره و تاری بر ما گذشت . من و دوستانم به سمت روستای زادگاه یکی از سربازان و همرزمانمان حرکت کردیم ولی در راه به چنگ نیروهای پست و کثیف وهابی داعش افتادیم .
داعشی ها ما را به قرارگاه پلیس که به دست آن ها افتاده بود ، بردند . در آن جا کوله پشتی و تلفن های ما را گرفتند و ما را به بازداشتگاه فرستادند و تا فردای آن روز که ما را به دادگاه منتقل نمودند ، در همان بازداشتگاه بودیم .
آن ها خوب می دانستند که ما شیعه هستیم چون بعدا فهمیدیم که به خاطر خیانت دو نفر از سربازان و همرزمانمان ، در چنگ داعش گرفتار شده ایم . هر بار که تلفن همراهمان زنگ می خورد ، آن ها جواب می دادند و این جمله را تکرار می کردند که : فرزندانتان توسط دولت اسلامی اسیر شده اند و به زودی آن ها را می کشیم .
حال و هوای بدی بر من و دوستانم حاکم شده بود و هرگز قادر به شرح و توضیح آن اوضاع و احوال نیستم . ولی در همه حال امیدم از خدا و اهل بیت علیهم السلام قطع نمی شد و امیدم به آن ها استوار بود به اندازه ای که ، زمانی که یکی از آن ها از من پرسید : ای رافضی حالا که در دستان ما اسیری و به زودی تو را به بدترین شکل می کشیم ، چه حالی داری؟ در جواب گفتم : بسم الله الرحمن الرحیم لن یصیبنا الا ما کتب الله لنا .
او که از کلام من بسیار متعجب شده بود پرسید : مگر شما قرآن هم می خوانید ؟ الله اکبر ....
در زندان نماز استغاثه به حضرت زهرا سلام الله علیها خواندم و مطمئن بودم که اهل بیت علیهم السلام هیچ کس را نا امید نمی کنند و به خداوند کریم توکل کردم .
روز بعد دستان ما را بستند و به روستاهای مجاور برده و در میان مردم گرداندند و کودکان و جوانان به ما می خندیدند .
بعد از اتمام نمایش ما را به دادگاه شرعیشان تحویل دادند و آن ها ما را به پایگاهشان منتقل نمودند . در تمام این مدت این جمله را در قلبم تکرار می کردم : یا مولاتی یا فاطمه الزهراء اغیثینی
به دادگاه رسیدیم . ما را از پشت کامیون پایین آورده و وارد دادگاه نمودند . در اتاقی که عده ای از داعشی ها حضور داشتند تا بعد از ظهر منتظر ماندیم تا قاضی آمد و دستور داد : آن ها را بیاورید .
ما را پشت وانت سوار کردند و با سه خودرو دیگر از ماشین ما مراقبت می کردند .می دانستیم که ما را برای اعدام می برند . حال عجیبی داشتیم ولی من مدام این جمله را در قلبم تکرار می کردم : یا مولاتی یا فاطمه اغیثینی .
به مکان مورد نظر رسیدیم .منطقه بیابانی بود که ما را از وانت پیاده کردند و لب پرتگاهی نشاندند و آماده اجرای حکم شدند .
به ترتیب روی زمین نشستیم . اول شهید حسنین کریم بعد شهید انور حمید و در آخر من با دست های بسته شهادتین را گفتیم . سخت ترین لحظات زندگی هر انسانی را تجربه می کردیم . اول از همه حسنین را با شلیک تیر به سر به شهادت رساندند . بعد از آن به سر شهید انور شلیک کردند . انور روی زمین افتاد . دیگر نوبت من رسیده بود . صدای شلیک گلوله و دیگر هیچ نفهمیدم .... الله اکبر ... سبحان الله ... بعد از حدود دو ساعت شاید هم بیشتر به هوش آمدم . دستانم باز شده بود در حالی که آخرین لحظاتی را که به خاطر داشتم ، دستانم بسته بود .سبحان الله ... فکر می کردم در برزخ یا یک عالم دیگری هستم . دوستانم را که روی زمین افتاده و به شهادت رسیده بودند و صورت هایشان غرق در خاک و خون بود را دیدم . تروریست های داعشی برای این گونه اعدام ها از مناطقی دور افتاده و دره ها و چاله های عمیق استفاده می کنند و ما نیز طبق روال در منطقه ای دور از مناطق مسکونی رها شده بودیم .
بعد از این که خودم را از درون دره بیرون کشیدم گویا ندایی درون گوشم به من می گفت راهت را ادامه بده . در حالی که سطح هوشیاریم به میزان زیادی پایین آمده بود ، در دوردست ها روستایی به چشمم خورد . با همان حال به سمت روستا به راه افتادم . در راه با چند کودک برخوردم که گویا قبل از این ، آن ها را دیده بودم . بچه ها از من پرسیدند : به کجا می روی؟
پاسخ دادم : به آن روستا
بچه ها مانع رفتن من به آن روستا شدند و گفتند : به آن جا نرو . اهالی این روستا با داعش همکاری می کنند و حتما تو را به قتل می رسانند . آن ها راه روستای دیگری که دقیقا در جهت عکس این روستا بود را به من نشان دادند و گفتند : تو در آن جا در امانی و هنگامی که به روستا رسیدی به آن ها بگو : دخیل علی الله و علیکم؛ در پناه خدا و شما . سپس یک بطری آب خنک که مقداری یخ درون آن بود به من دادند و از آن ها خداحافظی کردم و در جهت مخالف حرکتم به سمت روستایی که بچه ها معرفی کرده بودند به راه افتادم .
واقعا این بچه ها در آن بیابان چه می کردند و آن بطری آب یخ را از کجا آورده بودند و آن کلمات را چگونه به من یاد دادند؟
شاید ملائکی بودند که از جانب خداوند مأمور نجات من شده بودند .
به روستای مورد نظر رسیدم . مردی را در آن جا دیدم و کلماتی را که بچه ها به من آموخته بودند به او گفتم . او مردی بود که زبان از وصف کرم و شجاعتش عاجز بود .با این که از جانب داعش در خطر شدید بودند و کسانی که به ارتشی ها کمک می کردند خودشان به همراه تمام خانواده شان تهدید به مرگ شده بودند ، مرا با روی خوش پذیرفت و به خانه برد و با تمام تلاش و سعی وصف ناشدنی مشغول مداوای من شد . پماد بر روی زخم های کتف و سر من گذاشت و آن شب از من پذیرایی نمود و فردای آن روز به همراه یکی از بستگانش من را به نزدیک ترین پادگان نظامی ارتش رساندند .
رحمت خداوند بر روح دو شهید سعید حسنین کریم و انور حمید
