ترجیح میدید توی شهر کوچیک همه چی داشته باشید ولی کارتون جای پیشرفتی نداشته باشه و یه زندگیه روتین داشته باشید و هر روز ساعت ۲ ۳ بیاید خونه و بعد از ظهرش هر کاری دوست دارید کنید
یا اینکه برید تهران و خودتون رو به چالش بکشید و تو سختی باشید و تو شغلی که جای پیشرفت داره ولی ساعت کاریش تا ۶ باشه و نتونید اصلا کاری کنید بعدش رو و تنها باشید و به امید اینکه تو آینده به جایی برسید باشید؟
بالانس مالی هم در اخرش فرقی نکنه درآخر تو ۲ جا با اینکه درآمد شغل دوم بیشتره. لازم به ذکره شغل دوم پرستیژ داره و چیزی که شغل اول نداره ولی مسئولیت بیشتری داره نسبت به شغل اول
ارزش داره آدم به خودش سختی بده و ریسک کنه بنظرتون؟ طمع کار بودن و جاه طلب بودن میارزه بنظرتون با توجه به اینکه شاید به جایی نرسه؟