شاید بایدخدا را شکر کنیم که جوادبا اوساسونا قهرمان اسپانیا نشد یامثل دههابازیکن ایرانی دیگرحضوردرلیگ قهرمانان اروپا راتجربه نکرد،وگرنه احتمالابابت نفس کشیدنش درایران هم سربقیه منت میگذاشت!
خب البته نکونام در همین مصاحبه کار را راحت کرده و گفته: «فوتبال فقط به جام گرفتن نیست.» تمام و کمال با او موافقیم؛ اصالت و بزرگی در این است که وقتی در سیودو سالگی ناگهان یادت میافتد چه استقلالی تیری هستی و با کلی هزینه و قول بازوبند کاپیتانی به این تیم میآیی، شب دربی باشگاه را رها نکنی و سر از الکویت در نیاوری. وفاداری و پایبندی به این است که وقتی با فولاد شانسی برای موفقیت مقابل الهلال متصور نیستی، تیمت را به امان خدا ول نکنی و شبانه به ایران برنگردی
حد آدمها را این برد و باختها، این نشستها و نیمکتها تعیین نمیکند. همه اینها میآیند و میروند. حد واقعی آدمها، مرام و کردار آنهاست، یکرنگی و خلوصشان؛ تصویر زیبا و قابل افتخاری که بسازند و از خودشان یادگاری بگذارند. در این مورد کجای کاری جواد جان؟