قالب های شعری ؛ معرفی چند قالب شعری پر کاربرد در ادبیات پارسی

شعر نیمایی / نو:

شعر نو : شعریست با مصراعهای کوتاه و بلند که قافیه و ردیف درآن نظم مشخصی ندارد و بسته به احساس نیاز شاعر است از این رو

دریافت و احساس وزن شعر نیمایی نیازمند دقّت بیشتری است.

موضوع شعر نیمایی : درون مایه شعر نیمایی احساسات و تجربیات فردی ،عشق ، سیاست ، فلسفه و … است

سرایندگان بزرگ شعر نو فارسی:

نیما یوشیج: مهدی اخوان ثالث ،فروغ فرخزاد،سهراب سپهری،و… از برگزیدگان شعر نو هستند.

اختراع کننده و  معروفترین سراینده نیما یوشیج است 

چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید 

غزل

شعری است که قافیه آن در دو مصراع بیت اول و مصراع های دوم تمام بیت ها رعایت شده باشد و تعداد ابیات آن بین ۵ تا ۱۲ بیت

باشد.

موضوع غزل : درون مایه غزل عاشقانه، عارفانه یا آمیزه های از این دو است و یا مضمونی اجتماعی دارد.

(بیان عواطف و احساسات وصف طبیعت یا گفت و گو از ایام جوانی)

پیدایش غزل : غزل در قرن ۶ هجری قمری رواج یافت بدین گونه که تغزل قصاید به صورت قالبی مستقل درآمد و غزل نام گرفت. محتوای غزل در آغاز عاشقانه بود سپس عارفانه (قرن ۷ و ۸) و بدنبال آن در دوره مشروطیت جنبه اجتماعی به خود گرفت . غزل در روزگار ما نیز همواره از قالبهای درجه اول و محبوب شعر فارسی بوده است.

تخلّص شاعری : شاعر در پایان غزل نام خود یا تخلص شاعری خویش را می آورد.

غزل سرایان بزرگ شعر فارسی:

شهریار- صائب تبریزی . حافظ . سعدی . مولوی . سنایی غزنوی

شکل قالب غزل :

______________*       ____________*

______________       ____________*

______________       ____________*

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو

پیش من جز سخی شمع و شکر هیچ مگو