اگر جاودانگی به واقعیت تبدیل شود، ممکن است یک نفرین باشد. همونطور که یک نوزاد تازه متولد شده بزرگ می شود، همه چیز تازه، جدید، هیجان انگیز است. با بالا رفتن سن، غذا، فیلم و... پیر می شوند. به عنوان مثال، فقط انواع زیادی از غذا وجود دارد که میشه برای اولین بار آنها را خورد، تصور کنید که شما تا یک میلیون سال زندگی کنید. دیدن اینکه در آن بازه زمانی چه اتفاقی می افتد بسیار دیدنی است، اما دیگر هیچ چیز تازه و هیجان انگیز نخواهد بود؟ یک نفر تقریباً به مرگ و تولد، یک تنظیم مجدد نیاز دارد تا دوباره چیزها را جدید کند. من رو به یاد بازی های ویدیویی با کد تقلب جاودانگی می اندازد. در ابتدا، سرگرم کننده است. بعد از مدتی خسته کننده و بی معنی می شود. شخص به احتمال خطر، شکست و مردن نیاز دارد تا بازی را ادویه کند. نمی‌دونم که آیا انسان‌ها هوش مصنوعی (ربات‌هایی) ایجاد می‌کنند که می‌توانند برای همیشه زندگی کنند و جهان و همه دانش ممکن را کشف کنند، آیا این یک تجربه خوب یا بد برای روبات‌ها خواهد بود. حدس می‌زنم می‌تونند خودشون را راه‌اندازی مجدد کنند یا به طور مصنوعی دسترسی به دانش را برای روبات‌های راه‌اندازی مجدد محدود کنند تا بتوانند زندگی را دوباره تجربه کنند؟